Mishná Shabat 11
Mishná Shabat 11:1
הַזּוֹרֵק מֵרְשׁוּת הַיָּחִיד לִרְשׁוּת הָרַבִּים, מֵרְשׁוּת הָרַבִּים לִרְשׁוּת הַיָּחִיד, חַיָּב. מֵרְשׁוּת הַיָּחִיד לִרְשׁוּת הַיָּחִיד וּרְשׁוּת הָרַבִּים בָּאֶמְצַע, רַבִּי עֲקִיבָא מְחַיֵּב, וַחֲכָמִים פּוֹטְרִין:
Quien arroja un objeto de un dominio privado a un dominio público, o de un dominio público a uno privado, es culpable. Si lo arroja de un dominio privado a otro dominio privado atravesando un dominio público, Rabí Akiva lo considera culpable y los Sabios lo eximen.
Mishná Shabat 11:2
כֵּיצַד. שְׁתֵּי גְזֻזְטְרָאוֹת זוֹ כְנֶגֶד זוֹ בִרְשׁוּת הָרַבִּים, הַמּוֹשִׁיט וְהַזּוֹרֵק מִזּוֹ לָזוֹ, פָּטוּר. הָיוּ שְׁתֵּיהֶן בִּדְיוֹטָא אַחַת, הַמּוֹשִׁיט חַיָּב, וְהַזּוֹרֵק פָּטוּר, שֶׁכָּךְ הָיְתָה עֲבוֹדַת הַלְוִיִּם, שְׁתֵּי עֲגָלוֹת זוֹ אַחַר זוֹ בִּרְשׁוּת הָרַבִּים, מוֹשִׁיטִין הַקְּרָשִׁים מִזּוֹ לָזוֹ, אֲבָל לֹא זוֹרְקִין. חֻלְיַת הַבּוֹר וְהַסֶּלַע שֶׁהֵן גְּבוֹהִין עֲשָׂרָה וְרָחְבָּן אַרְבָּעָה, הַנּוֹטֵל מֵהֶן וְהַנּוֹתֵן עַל גַּבָּן, חַיָּב, פָּחוֹת מִכֵּן, פָּטוּר:
¿Cómo se aplica esto? Si hay dos balcones uno frente al otro a ambos lados de un dominio público, quien pasa o arroja un objeto de uno al otro está exento. Si ambos balcones se encuentran en el mismo lado y al mismo nivel, quien extiende la mano y pasa el objeto es culpable, mientras que quien lo arroja está exento. Así se realizaba el trabajo de los levitas: había dos carros uno detrás de otro en el dominio público y se pasaban las tablas del Mishkán de uno al otro, pero no las arrojaban. Respecto del borde de un pozo o una roca que tienen diez palmos de altura y cuatro de ancho, quien toma un objeto de ellos o lo coloca encima es culpable. Si tienen medidas menores, está exento.
Mishná Shabat 11:3
הַזּוֹרֵק אַרְבַּע אַמּוֹת בַּכֹּתֶל, לְמַעְלָה מֵעֲשָׂרָה טְפָחִים, כְּזוֹרֵק בָּאֲוִיר, לְמַטָּה מֵעֲשָׂרָה טְפָחִים, כְּזוֹרֵק בָּאָרֶץ. הַזּוֹרֵק בָּאָרֶץ אַרְבַּע אַמּוֹת, חַיָּב. זָרַק לְתוֹךְ אַרְבַּע אַמּוֹת וְנִתְגַּלְגֵּל חוּץ לְאַרְבַּע אַמּוֹת, פָּטוּר. חוּץ לְאַרְבַּע אַמּוֹת, וְנִתְגַּלְגֵּל לְתוֹךְ אַרְבַּע אַמּוֹת, חַיָּב:
Quien arroja un objeto a una distancia de cuatro codos contra una pared, si impacta por encima de diez palmos, se considera como si lo hubiera arrojado al aire; si impacta por debajo de diez palmos, se considera como si lo hubiera arrojado sobre el suelo. Quien arroja un objeto cuatro codos sobre el suelo es culpable. Si lo arrojó dentro de los cuatro codos y después rodó fuera de ellos, está exento. Si lo arrojó fuera de los cuatro codos y después rodó hacia dentro, es culpable.
Mishná Shabat 11:4
הַזּוֹרֵק בַּיָּם אַרְבַּע אַמּוֹת, פָּטוּר. אִם הָיָה רְקָק מַיִם וּרְשׁוּת הָרַבִּים מְהַלֶּכֶת בּוֹ, הַזּוֹרֵק לְתוֹכוֹ אַרְבַּע אַמּוֹת, חַיָּב. וְכַמָּה הוּא רְקָק מַיִם, פָּחוֹת מֵעֲשָׂרָה טְפָחִים. רְקָק מַיִם וּרְשׁוּת הָרַבִּים מְהַלֶּכֶת בּוֹ, הַזּוֹרֵק בְּתוֹכוֹ אַרְבַּע אַמּוֹת, חַיָּב:
Quien arroja un objeto cuatro codos en el mar está exento. Si se trata de un charco de agua por el cual atraviesa un dominio público, quien arroja un objeto cuatro codos dentro de él es culpable. ¿Qué se considera un charco de agua? Uno que tiene menos de diez palmos de profundidad. En un charco atravesado por el dominio público, quien arroja un objeto cuatro codos es culpable.
Mishná Shabat 11:5
הַזּוֹרֵק מִן הַיָּם לַיַּבָּשָׁה וּמִן הַיַּבָּשָׁה לַיָּם, וּמִן הַיָּם לַסְּפִינָה וּמִן הַסְּפִינָה לַיָּם, וּמִן הַסְּפִינָה לַחֲבֶרְתָּהּ, פָּטוּר. סְפִינוֹת קְשׁוּרוֹת זוֹ בָזוֹ, מְטַלְטְלִין מִזּוֹ לָזוֹ. אִם אֵינָן קְשׁוּרוֹת, אַף עַל פִּי שֶׁמֻּקָּפוֹת, אֵין מְטַלְטְלִין מִזּוֹ לָזוֹ:
Quien arroja un objeto del mar a tierra firme, de tierra firme al mar, del mar a una embarcación, de una embarcación al mar o de una embarcación a otra está exento. Si dos embarcaciones están atadas entre sí, se pueden trasladar objetos de una a otra. Si no están atadas, aunque estén muy próximas, no se pueden trasladar objetos entre ellas.
Mishná Shabat 11:6
הַזּוֹרֵק וְנִזְכַּר לְאַחַר שֶׁיָּצְתָה מִיָּדוֹ, קְלָטָהּ אַחֵר, קְלָטָהּ כֶּלֶב, אוֹ שֶׁנִּשְׂרְפָה, פָּטוּר. זָרַק לַעֲשׂוֹת חַבּוּרָה, בֵּין בְּאָדָם בֵּין בִּבְהֵמָה, וְנִזְכַּר עַד שֶׁלֹּא נַעֲשָׂה חַבּוּרָה, פָּטוּר. זֶה הַכְּלָל, כָּל חַיָּבֵי חַטָּאוֹת אֵינָן חַיָּבִין עַד שֶׁתְּהֵא תְחִלָּתָן וְסוֹפָן שְׁגָגָה. תְּחִלָּתָן שְׁגָגָה וְסוֹפָן זָדוֹן, תְּחִלָּתָן זָדוֹן וְסוֹפָן שְׁגָגָה, פְּטוּרִין, עַד שֶׁתְּהֵא תְחִלָּתָן וְסוֹפָן שְׁגָגָה:
Quien arroja un objeto y recuerda que es Shabat después de que salió de su mano, si otra persona lo atrapa, un perro lo atrapa o el objeto se quema, está exento. Si lo arrojó con intención de causar una herida a una persona o a un animal, pero recordó antes de que se produjera la herida, está exento. Esta es la regla general: quienes estarían obligados a llevar una ofrenda por el pecado solamente son culpables cuando tanto el comienzo como el final de la acción fueron realizados por error. Si el comienzo fue por error y el final deliberado, o el comienzo deliberado y el final por error, están exentos.