Pasaje seleccionado
Mishnah Oholot 17:1
הַחוֹרֵשׁ אֶת הַקֶּבֶר, הֲרֵי זֶה עוֹשֶׂה בֵית הַפְּרָס. עַד כַּמָּה הוּא עוֹשֶׂה. מְלֹא מַעֲנָה מֵאָה אַמָּה, בֵּית אַרְבַּעַת סְאִים. רַבִּי יוֹסֵי אוֹמֵר, בֵּית חָמֵשׁ, בְּמוֹרָד. וּבְמַעֲלֶה, נוֹתֵן רֹבַע כַּרְשִׁינִים עַל בֹּרֶךְ הַמַּחֲרֵשָׁה, עַד מְקוֹם שֶׁיִּצְמְחוּ שְׁלשָׁה כַרְשִׁינִין זוֹ בְצַד זוֹ, עַד שָׁם הוּא עוֹשֶׂה בֵית הַפְּרָס. רַבִּי יוֹסֵי אוֹמֵר, בְּמוֹרָד וְלֹא בְמַעֲלֶה:
Quien ara una tumba convierte el terreno en un bet haprás.
¿Hasta qué distancia se extiende? La longitud completa de un surco de cien amot, equivalente a un campo en el que se siembran cuatro seá. Rabí Yosí dice: en una pendiente descendente se extiende hasta el área de cinco seá.
En una pendiente ascendente se colocaba un cuarto de kav de arvejas forrajeras sobre la estructura del arado. Hasta el lugar donde todavía podían encontrarse tres arvejas creciendo una junto a otra se consideraba bet haprás. Rabí Yosí dice: esta extensión solamente se aplica cuesta abajo, no cuesta arriba.
Atajos: ← → cambian de capítulo · ↑ ↓ recorren pasajes.