Kitzur Shulchan Arukh 205
Kitzur Shulchan Arukh 205:1
הָאָבֵל, בַּיּוֹם הָרִאשׁוֹן, אָסוּר לוֹ לֶאֱכוֹל סְעוּדָה הָרִאשׁוֹנָה מִשֶּׁלּוֹ. וּמִצְוָה עַל שְׁכֵנָיו שֶׁיִשְׁלְחוּ לוֹ לִסְעוּדָה הָרִאשׁוֹנָה, וְנִקְרֵאת סְעוּדַת הַבְרָאָה. וּתְחִלַּת הַסְּעוּדָה, תְּהֵא בְבֵצִים אוֹ עֲדָשִׁים שֶׁהֵן עֲגֻלּוֹת וְאֵין לָהֶן פֶּה, כְּמוֹ שֶׁהָאָבֵל אֵין לוֹ פֶּה. וְאַחַר זֹאת, מֻתָּר לוֹ לֶאֱכוֹל כָּל מַאֲכָל וַאֲפִלּוּ בָשָׂר. וּמֻתָּר לִשְׁתּוֹת קְצָת יַיִן בְּתוֹךְ הַסְּעוּדָה כְּדֵי לִשְׁרוֹת הַמַּאֲכָל בְּמֵעָיו, אֲבָל לֹא לִרְוֹת. (יֵשׁ אוֹמְרִים, דְּכָל הַיּוֹם הַרִאשׁוֹן, אָסוּר לוֹ לֶאֱכוֹל מִשֶּׁלּוֹ, אֲפִלּוּ אוֹכֵל כַּמָה פְעָמִים בַּיּוֹם).
Durante el primer día, el doliente tiene prohibido comer su primera comida con alimentos de su propiedad.
Es una mitzvá que sus vecinos le envíen los alimentos para esa primera comida, llamada seudat havraá.
La comida debe comenzar con huevos o lentejas, que son redondos y no tienen «boca», simbolizando que el doliente tampoco tiene palabras.
Después puede comer cualquier otro alimento, incluso carne.
También puede beber un poco de vino durante la comida para ayudar a que el alimento se asiente en su interior, pero no debe beber hasta embriagarse o saciarse de vino.
Algunas autoridades sostienen que durante todo el primer día está prohibido comer de sus propios alimentos, aunque realice varias comidas.
Kitzur Shulchan Arukh 205:2
אִם אֵינוֹ רוֹצֶה לֶאֱכוֹל בַּיּוֹם עַד הַלַּיְלָה, כֵּיוָן שֶׁעָבַר הַיּוֹם, הֻתַּר לוֹ לֶאֱכוֹל מִשֶּׁלּוֹ. וְלָכֵן מִי שֶׁהוּא דָר יְחִידִי בִּכְפָר וְאֵין מִי שֶׁיִשְלַח לוֹ סְעוּדַת הַבְרָאָה, נָכוֹן שֶׁיִתְעַנֶה עַד הַלָּיְלָה. וּמִכָּל מָקוֹם אִם אֵינוֹ יָכוֹל לְהִתְעַנּוֹת, אֵינוֹ מְחֻיָב לְצַעֵר אֶת עַצְמוֹ וּמֻתָּר לוֹ לֶאֱכוֹל מִשֶּׁלּוֹ.
Si no desea comer durante el día y espera hasta la noche, una vez terminado el día puede comer de sus propios alimentos.
Por ello, quien vive solo en una aldea y no tiene a nadie que pueda enviarle la seudat havraá debe, preferentemente, ayunar hasta la noche.
Sin embargo, si no puede ayunar, no está obligado a causarse sufrimiento y puede comer de sus propios alimentos.
Kitzur Shulchan Arukh 205:3
אִשָּׁה נְשׂוּאָה שֶׁאֵרְעָהּ אֵבֶל, אָסוּר לָהּ לֶאֱכוֹל סְעוּדָה הָרִאשׁוֹנָה מִשֶּׁל בַּעְלָהּ, דְּכֵיוָן שֶׁהוּא מְחֻיָב לְזוּנָהּ, שֶׁלָּהּ הִיא. וְכֵן מִי שֶׁיֶשׁ לוֹ שָׂכִיר, אִם אוֹכֵל בִּשְׂכָרוֹ וְאֵרְעוֹ אֵבֶל, לֹא יֹאכַל סְעוּדָה הָרִאשׁוֹנָה מִשֶּׁל בַּעַל הַבִַּיִת שֶׁלּוֹ. אֲבָל מִי שֶׁהוּא זָן יָתוֹם אוֹ בְנוֹ אוֹ בִתּוֹ בְּלֹא תְנַאי וְאֵרְעָם אֵבֶל, יְכָוֹלִים לֶאֱכוֹל מִשֶּׁלּוֹ, שֶאֵין זֹאת שֶּׁלָּהֶם.
Una mujer casada que está de duelo tiene prohibido comer la primera comida con alimentos de su marido.
Puesto que el marido está obligado a mantenerla, esos alimentos se consideran propiedad de ella.
Del mismo modo, un empleado que recibe sus comidas como parte de su salario y entra en duelo no puede comer su primera comida con alimentos de su empleador.
Pero cuando una persona mantiene voluntariamente a un huérfano, a un hijo o a una hija, sin haber asumido una obligación contractual, y alguno de ellos entra en duelo, puede comer de los alimentos de quien lo mantiene, porque no se consideran propiedad del doliente.
Kitzur Shulchan Arukh 205:4
אִשָּׁה, אֵין לַאֲנָשִׁים לְהַבְרוֹת אוֹתָהּ, אֶלָּא נָשִׁים מַבְרוֹת אוֹתָהּ.
Cuando la doliente es una mujer, los hombres no deben proporcionarle personalmente la seudat havraá. Deben ser otras mujeres quienes lo hagan.
Kitzur Shulchan Arukh 205:5
אִם נִקְבַּר הַמֵּת בַּלַּיְלָה, אִם רוֹצֶה לֶאֱכוֹל בַּלַּיְלָה, אָסוּר לוֹ לֶאֱכוֹל מִשֶּׁלּוֹ, אֶלָא מַבְרִין אוֹתוֹ. וְאִם אֵינוֹ רוֹצֶה לֶאֱכוֹל בַּלַיְלָה, אָסוּר לוֹ לֶאֱכוֹל בַּיּוֹם סְעוּדָה הָרִאשׁוֹנָה מִשֶּׁלּוֹ, מִשּׁוּם דְּהַיּוֹם הוֹלֵךְ אַחַר הַלַּיְלָה, וַהֲוֵי לֵהּ יוֹם רִאשׁוֹן.
Si el fallecido fue enterrado durante la noche y el doliente desea comer esa misma noche, tiene prohibido comer de sus propios alimentos y debe recibir la seudat havraá.
Si no desea comer durante la noche, su primera comida durante el día siguiente tampoco puede ser de sus propios alimentos.
La razón es que el día sigue a la noche precedente, y todo ese período se considera el primer día.
Kitzur Shulchan Arukh 205:6
אִם נִקְבַּר הַמֵּת בְּעֶרֶב שַׁבָּת מִתֵּשַׁע שָׁעוֹת וּלְמַעְלָה שֶׁאָז אָסוּר לִקְבּוֹעַ סְעוּדָה, אֵין מַבְרִין אוֹתוֹ, מִפְּנֵי כְּבוֹד שַׁבָּת, וְלֹא יֹאכַל כְּלוּם עַד הַלָּיְלָה.
Si el fallecido fue enterrado en la víspera de Shabat después de la novena hora del día, momento en que ya está prohibido establecer una comida abundante, no se proporciona la seudat havraá por respeto a Shabat.
El doliente no debe comer nada hasta la noche.
Kitzur Shulchan Arukh 205:7
מַבְרִין עַל שְׁמוּעָה קְרוֹבָה, וְאֵין מַבְרִין עַל שְׁמוּעָה רְחוֹקָה (עַיֵן סִימָן שֶׁאַחַר זֶה). שָׁמַע שְׁמוּעָה קְרוֹבָה בַשַׁבָּת, אֵין מַבְרִין אוֹתוֹ, וְאוֹכֵל מִשֶּׁלּוֹ. וְגַם בְּיוֹם רִאשׁוֹן שֶׁלְּאַחֲרָיו, אֵין מַבְרִין אוֹתוֹ, מִפְּנֵי שֶׁכְּבָר נִדְחָה יוֹם הַשְּׁמוּעָה.
Se proporciona la seudat havraá cuando se recibe una noticia cercana, pero no cuando se recibe una noticia lejana.
(Véase el capítulo siguiente).
Si la noticia cercana se recibe durante Shabat, no se proporciona la seudat havraá y el doliente come de sus propios alimentos.
Tampoco se le proporciona el domingo siguiente, porque la obligación correspondiente al día de la noticia ya fue desplazada.
Kitzur Shulchan Arukh 205:8
וְכֵן מִי שֶׁמֵּת לוֹ מֵת וְנִקְבַּר בְּיוֹם טוֹב, אֵין מַבְרִין אוֹתוֹ. וְגַם לְאַחַר יוֹם טוֹב אֵין מַבְרִין אוֹתוֹ, כֵּיוָן שֶׁכְּבָר נִדְחָה. אֲבָל אִם נִקְבַּר בְּחֹל הַמּוֹעֵד, מַבְרִין אוֹתוֹ, אֶלָּא שֶׁאוֹכֵל כְּשֶׁהוּא יוֹשֵב עַל הַסַּפְסָל אֵצֶל הַשֻּׁלְחָן כְּדַרְכּוֹ, כִּי אֵין אֲבֵלּוּת בְּחֹל הַמּוֹעֵד.
Del mismo modo, si un familiar fallece y es enterrado durante Yom Tov, no se proporciona la seudat havraá.
Tampoco se proporciona después de Yom Tov, porque la obligación ya fue desplazada.
Pero si el entierro tiene lugar durante Jol HaMoed, sí se proporciona la seudat havraá.
El doliente come sentado normalmente sobre un banco junto a la mesa, porque durante Jol HaMoed no se practican públicamente las leyes de duelo.
Kitzur Shulchan Arukh 205:9
הָיוּ נוֹהֲגִין לְהִתְעַנּוֹת בְּיוֹם מִיתַת תַּלְמִיד חָכָם.
Antiguamente se acostumbraba ayunar el día del fallecimiento de un talmid jajam.
Ficha editorial de este texto
Estado de la traducción: Traducción española revisada y publicada.
Última revisión editorial: 17 de julio de 2026.
Cómo trabajamos las fuentes y la traducción
El contenido educativo de la plataforma no sustituye una consulta halájica personal con una autoridad rabínica competente.