Mishnah Shekalim 7
Mishnah Shekalim 7:1
מָעוֹת שֶׁנִּמְצְאוּ בֵּין הַשְּׁקָלִים לִנְדָבָה, קָרוֹב לַשְּׁקָלִים יִפְּלוּ לַשְּׁקָלִים, לַנְּדָבָה יִפְּלוּ לַנְּדָבָה, מֶחֱצָה לְמֶחֱצָה יִפְּלוּ לַנְּדָבָה. בֵּין עֵצִים לִלְבוֹנָה, קָרוֹב לָעֵצִים יִפְּלוּ לָעֵצִים, לַלְּבוֹנָה יִפְּלוּ לַלְּבוֹנָה, מֶחֱצָה לְמֶחֱצָה יִפְּלוּ לַלְּבוֹנָה. בֵּין קִנִּין לְגוֹזְלֵי עוֹלָה, קָרוֹב לַקִּנִּין יִפְּלוּ לַקִּנִּין. לְגוֹזְלֵי עוֹלָה יִפְּלוּ לְגוֹזְלֵי עוֹלָה, מֶחֱצָה לְמֶחֱצָה יִפְּלוּ לְגוֹזְלֵי עוֹלָה. בֵּין חֻלִּין לְמַעֲשֵׂר שֵׁנִי, קָרוֹב לַחֻלִּין יִפְּלוּ לַחֻלִּין, לְמַעֲשֵׂר שֵׁנִי יִפְּלוּ לְמַעֲשֵׂר שֵׁנִי, מֶחֱצָה לְמֶחֱצָה יִפְּלוּ לְמַעֲשֵׂר שֵׁנִי. זֶה הַכְּלָל, הוֹלְכִים אַחַר הַקָּרוֹב (לְהָקֵל). מֶחֱצָה לְמֶחֱצָה לְהַחְמִיר:
Si se encuentran monedas entre la caja de los shekalim y la de las ofrendas voluntarias, cuando están más cerca de la caja de los shekalim se destinan a shekalim; si están más cerca de la caja voluntaria, se destinan a ofrendas voluntarias; si están exactamente a mitad de camino, se destinan a ofrendas voluntarias. Si se encuentran entre la caja de madera y la de incienso, se asignan a la más cercana; si están a igual distancia, al incienso. Entre la caja de pares de aves y la de pichones para ofrendas de ascensión, se asignan a la más cercana; si están a igual distancia, a los pichones para ascensión. Si se encuentran entre dinero común y dinero de maaser shení, se asignan al más cercano; si están a igual distancia, a maaser shení. Esta es la regla: cuando existe proximidad, se sigue lo más cercano, incluso para adoptar la interpretación más indulgente; cuando están a igual distancia, se adopta la posibilidad más estricta.
Mishnah Shekalim 7:2
מָעוֹת שֶׁנִּמְצְאוּ לִפְנֵי סוֹחֲרֵי בְּהֵמָה, לְעוֹלָם מַעֲשֵׂר. בְּהַר הַבַּיִת, חֻלִּין. בִּירוּשָׁלַיִם בִּשְׁעַת הָרֶגֶל, מַעֲשֵׂר. וּבִשְׁאָר כָּל יְמוֹת הַשָּׁנָה, חֻלִּין:
Las monedas encontradas delante de vendedores de animales se consideran siempre dinero de maaser shení. Las encontradas en el Monte del Templo se consideran dinero común. Las encontradas en Yerushaláim durante una festividad de peregrinación se consideran maaser shení; durante el resto del año, dinero común.
Mishnah Shekalim 7:3
בָּשָׂר שֶׁנִּמְצָא בָּעֲזָרָה, אֵבָרִים, עוֹלוֹת. וַחֲתִיכוֹת, חַטָאוֹת. בִּירוּשָׁלַיִם, זִבְחֵי שְׁלָמִים. זֶה וָזֶה תְּעֻבַּר צוּרָתוֹ וְיֵצֵא לְבֵית הַשְּׂרֵפָה. נִמְצָא בַּגְּבוּלִין, אֵבָרִים, נְבֵלוֹת. חֲתִיכוֹת, מֻתָּרוֹת. וּבִשְׁעַת הָרֶגֶל שֶׁהַבָּשָׂר מְרֻבֶּה, אַף אֵבָרִים מֻתָּרִין:
Si se encuentra carne en el patio del Templo, cuando son miembros completos se presume que proceden de ofrendas de ascensión; cuando son trozos cortados, de ofrendas por el pecado. Si se encuentra en Yerushaláim, se presume que procede de ofrendas de paz. Tanto unos como otros deben dejarse hasta que pierdan su forma y después llevarse al lugar de la quema. Si se encuentra fuera de Yerushaláim, los miembros completos se consideran nevelá; los trozos cortados están permitidos. Durante una festividad, cuando hay mucha carne disponible, incluso los miembros completos están permitidos.
Mishnah Shekalim 7:4
בְּהֵמָה שֶׁנִּמְצֵאת מִירוּשָׁלַיִם וְעַד מִגְדַּל עֵדֶר, וּכְמִדָּתָהּ לְכָל רוּחַ, זְכָרִים, עוֹלוֹת. נְקֵבוֹת, זִבְחֵי שְׁלָמִים. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, הָרָאוּי לִפְסָחִים, פְּסָחִים קֹדֶם לָרֶגֶל שְׁלשִׁים יוֹם:
Un animal encontrado desde Yerushaláim hasta Migdal Éder, y a la misma distancia en cualquier otra dirección, si es macho se presume destinado a una ofrenda de ascensión; si es hembra, a una ofrenda de paz. Rabí Yehudá dice: si es apto para Pésaj, durante los treinta días anteriores a la festividad se presume que fue designado como sacrificio de Pésaj.
Mishnah Shekalim 7:5
בָּרִאשׁוֹנָה הָיוּ מְמַשְׁכְּנִין אֶת מוֹצְאֶיהָ, עַד שֶׁהוּא מֵבִיא נְסָכֶיהָ. חָזְרוּ לִהְיוֹת מַנִּיחִין אוֹתָהּ וּבוֹרְחִין. הִתְקִינוּ בֵּית דִּין שֶׁיְּהוּ נְסָכֶיהָ בָּאִין מִשֶּׁל צִבּוּר:
Al principio se tomaban bienes en garantía de quien encontraba uno de estos animales hasta que aportara las ofrendas de acompañamiento correspondientes. Como consecuencia, la gente comenzó a abandonar los animales y huir. El tribunal estableció entonces que las ofrendas de acompañamiento se pagaran con fondos públicos.
Mishnah Shekalim 7:6
אָמַר רַבִּי שִׁמְעוֹן, שִׁבְעָה דְּבָרִים הִתְקִינוּ בֵּית דִּין, וְזֶה אֶחָד מֵהֶן, נָכְרִי שֶׁשִּׁלַּח עוֹלָתוֹ מִמְּדִינַת הַיָּם וְשִׁלַּח עִמָּהּ נְסָכִים, קְרֵבִין מִשֶׁלּוֹ. וְאִם לָאו, קְרֵבִין מִשֶּׁל צִבּוּר. וְכֵן גֵּר שֶׁמֵּת וְהִנִּיחַ זְבָחִים, אִם יֵשׁ לוֹ נְסָכִים, קְרֵבִין מִשֶּׁלּוֹ. וְאִם לָאו, קְרֵבִין מִשֶּׁל צִבּוּר. וּתְנַאי בֵּית דִּין הוּא עַל כֹּהֵן גָּדוֹל שֶׁמֵּת, שֶׁתְּהֵא מִנְחָתוֹ קְרֵבָה מִשֶּׁל צִבּוּר. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, מִשֶּׁל יוֹרְשִׁין. וּשְׁלֵמָה הָיְתָה קְרֵבָה:
Rabí Shimón dijo: el tribunal estableció siete disposiciones, y esta es una de ellas. Si un no judío enviaba desde ultramar una ofrenda de ascensión y mandaba con ella el dinero de sus ofrendas de acompañamiento, estas se presentaban con su dinero; si no lo enviaba, se pagaban con fondos públicos. Del mismo modo, si un converso moría dejando sacrificios pendientes, cuando había dejado dinero para las ofrendas de acompañamiento se utilizaba el suyo; de lo contrario, se pagaban con fondos públicos. También era condición establecida por el tribunal que, si moría el Kohén Gadol, su ofrenda vegetal diaria continuara presentándose con fondos públicos. Rabí Yehudá dice: debía pagarse con el dinero de sus herederos. La ofrenda completa se presentaba cada día.
Mishnah Shekalim 7:7
עַל הַמֶּלַח וְעַל הָעֵצִים שֶׁיִּהְיוּ הַכֹּהֲנִים נֵאוֹתִים בָּהֶן, וְעַל הַפָּרָה שֶׁלֹּא יְהוּ מוֹעֲלִין בְּאֶפְרָהּ, וְעַל הַקִּנִּין הַפְּסוּלוֹת שֶׁיְּהוּ בָאוֹת מִשֶּׁל צִבּוּר. רַבִּי יוֹסֵי אוֹמֵר, הַמְסַפֵּק אֶת הַקִּנִּין, מְסַפֵּק אֶת הַפְּסוּלוֹת:
El tribunal también estableció que los kohanim pudieran beneficiarse de la sal y de la madera del Templo; que no se incurriera en me’ilá por utilizar las cenizas de la vaca roja; y que las aves destinadas a sacrificio que quedaran invalidadas fueran reemplazadas con fondos públicos. Rabí Yose dice: quien tenía el contrato de suministrar las aves debía hacerse cargo también de las que resultaran inválidas.
Ficha editorial de este texto