Sforno on Leviticus 22
Sforno on Leviticus 22:1
וינזרו מקדשי בני ישראל. שלא יחשבו שלגודל מעלתם יהיו קדשי העם כחולין אצלם כענין מנודה לתלמיד אינו מנודה לרב (מכות, פ' אלו הן הגולין) ולא יחללו את שם קדשי אשר הם מקדישים לי. ולא יחללו את שם אותו ההקדש שישראל מקדישים לי שקראו עליו שם קדש:
«Se apartarán de las cosas sagradas de los hijos de Israel». No deberán pensar que, debido a su elevada condición, las cosas sagradas del pueblo son para ellos como objetos profanos, conforme al principio de que quien ha sido excomulgado por un discípulo no necesariamente está excomulgado ante su maestro. «Y no profanarán Mi santo Nombre, aquello que ellos consagran para Mí»: no profanarán el nombre de aquella ofrenda que los israelitas consagraron para Mí y sobre la cual pronunciaron el nombre de santidad.
Sforno on Leviticus 22:2
כי לחמו הוא. ולא יצטרך להמתין כפרתו קודם שיאכל לחמו כאמרם פרק קמא דברכות העריב שמשו אוכל בתרומה:
«Porque es su alimento». No necesita esperar hasta presentar su sacrificio de expiación antes de comer su alimento, como dijeron en el primer capítulo de Berajot: cuando se pone el sol puede comer terumá.
Sforno on Leviticus 22:3
אני ה' מקדשם. אני קדשתי אותם הקדשים מכיון שהקדישום ישראל וראוי שיענשו הכהנים על חלולם:
«Yo soy el Eterno que los santifica». Yo santifiqué esas ofrendas desde el momento en que Israel las consagró. Por eso corresponde castigar a los kohanim que las profanen.
Sforno on Leviticus 22:4
והשיאו אותם עון אשמה. הם עצמם כשהקדישו ההקדש עשו שיהיו אשמים כשיהיו מועלים בו ליהנות ממנו ולא נאמר הפה שאסר הוא הפה שהתיר. והטעם בזה הוא כי אני ה' מקדשם. שכיון שהקדישו את הדבר אני ה' מקדשו ואין לאל ידם להפקיע את קדושתו:
«Y harán que ellos carguen una transgresión de culpa». Los propios israelitas, al consagrar la ofrenda, provocaron que fueran considerados culpables si posteriormente hacían uso indebido de ella para obtener beneficio. No se aplica aquí el principio de que «la misma boca que prohibió es la boca que puede permitir». La razón es: «Yo soy el Eterno que los santifica». Desde el momento en que consagraron el objeto, Yo, el Eterno, lo santifico, y ellos ya no tienen poder para eliminar su santidad.
Sforno on Leviticus 22:5
אשר יקריב קרבנו. אחר שדבר בכהנים המקריבים וקדושתם דבר בתנאי הנקרבים ואמר לכל נדריהם ולכל נדבותם. שאף על פי שהם קרבנות נדבה ויחשוב שכל מה שיתנדב אפילו בעל מום יהיה לרצון כיון שלא היה זה שנתן חובה עליו כמו שחשבו קצת מישראל והראה טעותם הנביא באמרו וכי תגישון עור לזבוח אין רע וכי תגישו פסח וחולה אין רע הקריבהו נא לפחתך:
«Quien presente su ofrenda». Después de hablar de los kohanim que presentan las ofrendas y de su santidad, trató las condiciones necesarias en los animales ofrecidos, diciendo: «Para todos sus votos y para todas sus ofrendas voluntarias». Aunque sean ofrendas voluntarias, alguien podría pensar que cualquier animal ofrecido, incluso uno defectuoso, será aceptado, puesto que no se trataba de una obligación que recayera sobre él. Algunos miembros de Israel pensaron de esta manera, y el profeta demostró su error al decir: «Cuando presentáis un animal ciego para sacrificar, ¿no está mal? Cuando presentáis uno cojo o enfermo, ¿no está mal? Preséntalo a tu gobernador».
Sforno on Leviticus 22:6
לרצונכם. לקרבן שיהיה לרצון לכם ולא לבדק הבית:
«Para vuestra aceptación». Debe ser presentado como sacrificio destinado a obtener aceptación para vosotros, y no únicamente como donación para el mantenimiento del Templo.
Sforno on Leviticus 22:7
תמים זכר. שיהיה תמים כי אמנם הצור תמים פעלו ותמים ירצה וזה באר באמרו:
«Macho sin defecto». Debe ser íntegro, porque «la Roca, Su obra es perfecta», y Él desea aquello que es perfecto. Esto lo explicó al decir:
Sforno on Leviticus 22:8
כל אשר בו מום לא תקריבו כי לא לרצון יהיה לכם. כענין הירצך או הישא פניך ואחר שהזהיר על העולה שהיא קדשי קדשים שיהיה זכר ושלא יהיה בו מום ובאר שזה אינו מחוייב זולתי בבקר ובצאן כאמרם ז"ל תמות וזכרות בבהמה ואין תמות וזכרות בעופות. אמר:
«No presentaréis ninguno que tenga un defecto, porque no será aceptado para vosotros». Es semejante a: «¿Acaso se complacerá en ti o recibirá favorablemente tu rostro?». Después de advertir que la ofrenda de ascensión, que pertenece a la categoría de santidad superior, debe ser macho y no tener defecto, explicó que estas condiciones solamente son obligatorias en el ganado vacuno y ovino. Nuestros Sabios dijeron: la integridad y la condición de macho se exigen en los animales, pero no en las aves. Después dijo:
Sforno on Leviticus 22:9
ואיש כי יקריב זבח שלמים לה'. באר שאף על פי שהם קדשים קלים ובהם לא יתחייב זכרות כמו שבאר למעלה באמרו אם זכר אם נקבה מכל מקום יתחייב בהם התמות ובאר הטעם בזה באמרו לא תקריבו אלה לה' שאין ראוי להקריב בעל מום לאל יתברך. והוסיף טעם שני באמרו ואשה לא תתנו מהם על המזבח לה' אם אולי נפל בו מום אחר שהקדישוה הבעלים לא יעלו האימורים למזבח כי אין ראוי שיהיה בקרבן מום הנמאס לפניו:
«Cuando un hombre presente un sacrificio de paz al Eterno». Explicó que, aunque los sacrificios de paz pertenecen a una categoría de santidad menor y no necesitan ser machos, como explicó anteriormente al decir «sea macho o hembra», sí deben ser íntegros. Explicó la razón al decir: «No presentaréis estos al Eterno», porque no es apropiado presentar un animal defectuoso al Dios bendito.
Añadió una segunda razón: «No entregaréis de ellos una ofrenda de fuego sobre el altar del Eterno». Si el animal adquirió un defecto después de que sus propietarios lo consagraran, sus partes sacrificiales tampoco deberán ser elevadas sobre el altar, porque no es apropiado que exista en una ofrenda un defecto despreciable delante de Él.
Sforno on Leviticus 22:10
נדבה תעשה אותו. אף על פי שהם מומין נראים הרבה ויחשוב החושב שאפילו לבדק הבית אינן ראוים, אמר שלנדבת בדק הבית הם ראוים כמו שבא בקבלה מאחר שאין למזבח חלק בהם ואין קדושה עליו אלא קדושת דמים שימכר ויצא לחולין:
«Podrás convertirlo en ofrenda voluntaria». Aunque sus defectos sean muy visibles y alguien pudiera pensar que ni siquiera son apropiados para el mantenimiento del Templo, declaró que sí pueden utilizarse como donaciones para el mantenimiento del Templo. Esto es así porque el altar no tiene parte alguna en ellos y solamente poseen santidad monetaria: serán vendidos y volverán al estado profano.
Sforno on Leviticus 22:11
ומעוך וכתות. אחר שדבר במומים המקריים אשר ענינם בקדשים בלבד שאסור להקריב בעלי מומין למזבח ולהטיל בהם מום אחר הקדשן דבר על מומים מלאכותיים שאסור להטילם אפילו בבהמת חולין:
«Aplastado o triturado». Después de hablar de los defectos accidentales, cuya regulación se aplica específicamente a los animales consagrados —pues está prohibido presentar animales defectuosos sobre el altar o provocarles un defecto después de haber sido consagrados—, habló de los defectos provocados artificialmente, que está prohibido causar incluso en animales no consagrados.
Sforno on Leviticus 22:12
ומיד בן נכר לא תקריבו. אף על פי שמקבלין מהם נדרים ונדבות לא נקבל מהם בעלי מומין אפילו על ידי סרוס, אף על פי שיהיו הסריסים בבהמות משובחים אצלם ושאין בזה משום הקריבהו נא לפחתך והטעם שלא יהיה הסריס ראוי למזבח הוא:
«De mano de un extranjero no presentaréis». Aunque se aceptan de los no judíos votos y ofrendas voluntarias, no aceptaremos de ellos animales defectuosos, ni siquiera cuando el defecto sea resultado de la castración. Aunque entre ellos los animales castrados sean considerados superiores y no se aplique la crítica de «preséntalo a tu gobernador», la razón por la que un animal castrado no es apropiado para el altar es:
Sforno on Leviticus 22:13
כי משחתם בהם מום בם. שאף על פי שהוא מום שבסתר הוא משחיתם משלימותם המכוון, והוא שיוכל להוליד בדומה:
«Porque su corrupción está en ellos; tienen un defecto». Aunque sea un defecto oculto, los priva de la integridad para la cual fueron creados: la capacidad de engendrar un ser semejante a ellos.
Sforno on Leviticus 22:14
שור או כשב. אחר שהזכיר כל מיני המומים בקדשים והרחיק אותם מן המזבח אף על פי שלפעמים יהיה התמים שוה סלע והבעל מום שוה שתים לגדלו ושמנו ולפעמים יהיה מום נחשב עלוי למנחת מלך ב"ו וזה כי הצור תמים פעלו חפץ בתמימות ושלמות הנקרב והמקריב שיהיה הנקרב על שלמותו הטבעי והמקריב על שלמותו האלהי להדמות ליוצרו כפי האפשר אמר שכמו כן בענין גבול הזמנים שהגביל עליו אין להוסיף וממנו אין לגרוע. והזכיר איסור מחוסר זמן ואיסור שחיטת אותו ואת בנו ביום אחד ואיסור מחשבת חוץ לזמנו אפילו בקדשים קלים. והזכיר התודה שאף על פי שהיא מכלל השלמים הוגבל זמנה ליום ולילה אחד בלבד ולא לשני ימים ולילה כשאר השלמים:
«Un toro o una oveja». Después de mencionar todas las clases de defectos en los animales consagrados y alejarlos del altar —aunque a veces un animal íntegro valga un sela y uno defectuoso valga dos por su tamaño y gordura, y aunque en ocasiones un defecto pueda considerarse una cualidad en un regalo ofrecido a un rey humano—, explicó que «la Roca, Su obra es perfecta» y desea la integridad y perfección tanto de la ofrenda como de quien la presenta. El animal ofrecido debe poseer su perfección natural, y quien lo presenta debe poseer su perfección espiritual, asemejándose a su Creador en la medida de lo posible.
Declaró que lo mismo sucede con los límites temporales establecidos por Él: no debe añadirse nada ni retirarse nada. Por eso mencionó la prohibición de presentar un animal antes de alcanzar la edad establecida, la prohibición de degollar a un animal y a su cría el mismo día y la prohibición de pensar en consumir una ofrenda fuera de su tiempo, incluso tratándose de sacrificios de santidad menor. También mencionó el sacrificio de agradecimiento, que, aunque pertenece a los sacrificios de paz, solamente puede comerse durante un día y una noche, y no durante dos días y una noche como los demás sacrificios de paz.
Sforno on Leviticus 22:15
לרצונכם תזבחו. ביום ההוא יאכל. יהי רצונכם וכונתכם בעת שתזבחו שביום ההוא יאכל. וזה כי אני ה'. פועל פעלתי תמימה ונותן גבול על שלימות בלתי מקבל הפחות והיתר:
«Para vuestra aceptación lo degollaréis; será comido en aquel día». Cuando lo degolléis, vuestra voluntad e intención deben ser que sea consumido aquel mismo día. La razón es: «Yo soy el Eterno». Mi obra es perfecta y establezco un límite para la perfección que no admite disminución ni exceso.
Sforno on Leviticus 22:16
ולא תחללו את שם קדשי. ומאחר שאתם רואים את פעולתי על זה השלמות, אם כן אתם המקודשים ללכת בדרכי אל תחללו את שם קדשי בפעולות חסרות ומגונות, כענין ויבא אל הגוים אשר באו שמה ויחללו את שם קדשי:
«No profanaréis Mi santo Nombre». Puesto que contempláis que Mi obra posee semejante perfección, vosotros, que habéis sido consagrados para caminar por Mis caminos, no profanéis Mi santo Nombre mediante acciones deficientes y vergonzosas, como está escrito: «Llegaron a las naciones adonde fueron y profanaron Mi santo Nombre».
Sforno on Leviticus 22:17
ונקדשתי בתוך בני ישראל. לעשות עמהם נפלאות כמו שנדרתי באמרי הנה אנכי כורת ברית נגד כל עמך אעשה נפלאות והטעם בזה כי אמנם אני ה' מקדשכם:
«Seré santificado en medio de los hijos de Israel». Realizaré maravillas con ellos, como prometí al decir: «He aquí que establezco un pacto: delante de todo tu pueblo realizaré maravillas». La razón es: «Yo soy el Eterno que os santifica».
Sforno on Leviticus 22:18
המוציא אתכם מארץ מצרים להיות לכם לאלהים. להיות מנהיג אתכם בלתי אמצעי כמשפט הנבדלים מחומר בהיותכם הולכים בדרכי קדושתי כאמרו אל דרך הגוים אל תלמדו ומאותות השמים אל תחתו:
«Que os sacó de la tierra de Egipto para ser vuestro Dios». Para dirigiros sin intermediario, como corresponde a seres separados de la materia, cuando camináis por los caminos de Mi santidad, como está escrito: «No aprendáis el camino de las naciones ni temáis las señales de los cielos».
Sforno on Leviticus 22:19
אני ה'. לא שניתי ואעשה כמאז אם לא יהיו עונותיכם מבדילים ביניכם לבין אלהיכם כאמרו כימי צאתך מארץ מצרים אראנו נפלאות:
«Yo soy el Eterno». No he cambiado y actuaré como en tiempos antiguos, siempre que vuestras transgresiones no establezcan una separación entre vosotros y vuestro Dios, como está escrito: «Como en los días de tu salida de la tierra de Egipto, le mostraré maravillas».