Arakhin 22a
Arakhin 22a:1
תנו רבנן שום היתומים שלשים יום ושום ההקדש ששים יום דברי רבי מאיר רבי יהודה אומר שום היתומים ששים יום ושום ההקדש תשעים יום וחכמים אומרים אחד זה ואחד זה ששים יום אמר רב חסדא אמר אבימי הלכה שום היתומים ששים יום
Los Sabios enseñaron: la tasación de bienes de huérfanos se anuncia durante treinta días y la del hekdesh durante sesenta días; estas son palabras de Rabí Meír. Rabí Yehudá dice: la de los huérfanos durante sesenta días y la del hekdesh durante noventa. Los Sabios dicen: ambas durante sesenta días. Rav Jisda dijo en nombre de Avimí: la halajá es que la tasación de los huérfanos dura sesenta días.
Arakhin 22a:2
יתיב רבי חייא בר אבין וקאמר להא שמעתא אמר ליה רב נחמן בר יצחק לרבי חייא בר אבין ששים קאמרת או שלשים קאמרת אמר ליה ששים דיתומים או דהקדש אמר ליה דיתומים
Rabí Jiyá bar Avín estaba sentado enseñando esta tradición. Rav Najmán bar Yitzjak le preguntó: «¿Dijiste sesenta o treinta?». Respondió: «Sesenta». Le preguntó: «¿Respecto de los huérfanos o del hekdesh?». Respondió: «De los huérfanos».
Arakhin 22a:3
כרבי מאיר או כרבי יהודה אמר ליה כרבי מאיר והא רבי מאיר שלשים קאמר
Le preguntó: «¿Según Rabí Meír o según Rabí Yehudá?». Respondió: «Según Rabí Meír». Pero Rabí Meír dijo treinta días.
Arakhin 22a:4
אמר ליה הכי אמר רב חסדא מאבימי קולפי טאבי בלעי עלה דהא שמעתא בא להכריז רצופים שלשים
Le respondió: así dijo Rav Jisda en nombre de Avimí: «Recibí buenos golpes por causa de esta enseñanza». Si se anuncia diariamente sin interrupción, se hace durante treinta días.
Arakhin 22a:5
בשני ובחמישי ששים ואע"ג דכי חשיב להו מר ליומי הכרזה לא הוו אלא תמניסר יומי כיון דמשכא מילתא שמעי אינשי
Si se anuncia solamente los lunes y jueves, se extiende durante sesenta días. Aunque, contando los días reales de anuncio, solamente hay dieciocho, como el proceso se prolonga, la gente termina oyendo la noticia.
Arakhin 22a:6
אמר רב יהודה אמר רב אסי אין נזקקין לנכסי יתומים אלא אם כן היתה רבית אוכלת בהן ורבי יוחנן אומר או לשטר שיש בו רבית או לכתובת אשה משום מזוני
Rav Yehudá dijo en nombre de Rav Así: no se procede contra los bienes de huérfanos, a menos que una deuda con interés los esté consumiendo. Rabí Yojanán dice: se procede por un documento de deuda que genera interés o por la ketubá de una mujer, a causa de su manutención.
Arakhin 22a:7
ורב אסי מ"ט לא אמר לכתובת אשה דהא תקינו ליה רבנן מעשה ידיה ואידך זימנין דלא ספקה
¿Por qué Rav Así no incluyó la ketubá? Porque los Sabios establecieron que la viuda debe entregar el producto de su trabajo a cambio de su manutención. El otro responde que a veces el producto de su trabajo no es suficiente.
Arakhin 22a:8
תנן שום היתומים שלשים יום ושום ההקדש ששים יום ומכריזין בבקר ובערב במאי עסקינן אילימא בבעל חוב עובד כוכבים מי ציית אלא פשיטא בבעל חוב ישראל אי דקאכיל ריביתא מי שבקינן ליה ואלא דלא קאכיל ריביתא וקתני נזקקין
Aprendimos en la Mishná: la tasación de los bienes de huérfanos dura treinta días y la del hekdesh sesenta, y se anuncia por la mañana y por la tarde. ¿De qué caso se trata? Si se trata de un acreedor no judío, ¿obedecería el procedimiento judío? Debe tratarse de un acreedor judío. Si cobra interés, ¿se le permitiría hacerlo? Por tanto, debe ser uno que no cobra interés, y aun así la Mishná enseña que se procede contra los bienes.
Arakhin 22a:9
בשלמא לרבי יוחנן מוקי לה בכתובת אשה אלא לרב אסי קשיא אמר לך רב אסי ולרבי יוחנן מי ניחא מי שבקינן מזוני דודאי קא מפסדא ונקטינן הכרזה דלא ידעינן אי מרווחינן אי לא מרווחינן
Según Rabí Yojanán, se puede explicar que se trata de la ketubá de una mujer. Pero según Rav Así es difícil. Rav Así podría responder: ¿acaso según Rabí Yojanán está claro? ¿Abandonaríamos la manutención, cuya pérdida es segura, para realizar un anuncio cuyo beneficio es incierto?
Arakhin 22a:10
הא לא קשיא בתובעת כתובתה בב"ד כדרב יהודה אמר שמואל דאמר רב יהודה אמר שמואל התובעת כתובתה בב"ד אין לה מזונות
Esto no es difícil. Se trata de una mujer que ya reclamó su ketubá ante el tribunal, conforme a lo que Rav Yehudá dijo en nombre de Shemuel: una mujer que reclama su ketubá ante el tribunal pierde el derecho a manutención.
Arakhin 22a:11
אי הכי איזדקוקי לא מיזדקקינן לה אלא כיון דאיזדקקינן לה מעיקרא מיזדקקין לה לבסוף
Si es así, ¿por qué se procede en favor de ella? Una vez que el tribunal comenzó a ocuparse de su reclamación, continúa hasta completarla.
Arakhin 22a:12
מ"מ לרב אסי קשיא לעולם בבעל חוב עובד כוכבים שקיבל עליו לדון בדיני ישראל
Sin embargo, según Rav Así la dificultad permanece. Se responde: siempre se trata de un acreedor no judío que aceptó someterse a la legislación de Israel.
Arakhin 22a:13
אי הכי רבית נמי לא לישקול שקיבל עליו לזו ולא קיבל עליו לזו
Si es así, tampoco debería cobrar interés. Se responde: aceptó la ley judía respecto del procedimiento de cobro, pero no respecto del interés.
Arakhin 22a:14
ת"ש אין נפרעין מנכסי יתומים אלא מן הזיבורית במאי עסקינן אילימא בבעל חוב עובד כוכבים מי צאית אלא פשיטא בבעל חוב ישראל אי אכיל ריביתא מי שבקינן ליה אלא דלא אכיל ריביתא וקתני נזקקין
Ven y escucha: «No se cobra de los bienes de huérfanos sino de la tierra de peor calidad». ¿De qué caso se trata? Si se trata de un acreedor no judío, ¿obedecería? Debe tratarse de un acreedor judío. Si cobra interés, no se lo permitiríamos; por tanto, no cobra interés, y aun así se enseña que se procede contra los bienes.
Arakhin 22a:15
בשלמא לרבי יוחנן מוקי לה בכתובת אשה אלא לרב אסי קשיא אמר לך רב אסי ולרבי יוחנן מי ניחא אי כתובה מאי איריא מיתמי אפילו מיניה דידיה נמי בזיבורית
Según Rabí Yojanán, se puede explicar como una ketubá. Pero según Rav Así es difícil. Rav Así podría responder: ¿acaso según Rabí Yojanán está claro? Si se trata de una ketubá, ¿por qué mencionar especialmente bienes de huérfanos? Incluso del propio marido se cobra una ketubá de la tierra de peor calidad.
Arakhin 22a:16
הא לא קשיא ר"מ היא דאמר כתובת אשה בבינונית ומיתמי בזיבורית
Esto no es difícil: la enseñanza sigue a Rabí Meír, quien sostiene que una ketubá se cobra de tierra de calidad media, pero de los bienes de huérfanos solamente de la peor.
Arakhin 22a:17
מ"מ לרב אסי קשיא לעולם בבעל חוב עובד כוכבים שקיבל עליו לדון בדיני ישראל א"ה רבית נמי לא נישקול שקיבל לזו ולא קיבל עליו לזו
Sin embargo, según Rav Así la dificultad permanece. Se responde de nuevo: se trata de un acreedor no judío que aceptó someterse a las leyes de Israel. ¿Y por qué puede cobrar interés? Porque aceptó una parte del derecho judío, pero no la otra.
Arakhin 22a:18
ת"ש ע"מ ליתן לאשה כתובתה ולבעל חוב חובו בשלמא בעל חוב בין מר ובין מר כדשנין
Ven y escucha lo enseñado en el anuncio: «Con la condición de pagar a una mujer su ketubá o a un acreedor su deuda». Respecto del acreedor, tanto Rav Así como Rabí Yojanán pueden explicarlo como se dijo.
Arakhin 22a:19
אלא כתובתה בשלמא לר' יוחנן ניחא אלא לרב אסי קשיא
Pero respecto de la ketubá, esto es comprensible según Rabí Yojanán y difícil según Rav Así.
Arakhin 22a:20
הכא במאי עסקינן כשחייב מודה השתא דאתית להכי כולהו נמי כשחייב מודה
Aquí se trata de un caso en que el difunto reconoció la deuda. Ahora que has llegado a esta explicación, todas las fuentes anteriores también pueden referirse a un caso en que el deudor reconoció la obligación.
Arakhin 22a:21
מרימר אגבי כתובתה לגרושה מנכסי דיתמי א"ל רבינא לאמימר והאמר רב יהודה אמר רב אסי אין נזקקין לנכסי יתומין אלא א"כ היתה רבית אוכלת בהן רבי יוחנן אומר או לשטר שיש בו רבית או לכתובת אשה משום מזוני
Marimar hizo cobrar a una divorciada su ketubá de los bienes de los huérfanos. Ravina le dijo a Ameimar: Rav Yehudá dijo en nombre de Rav Así que no se procede contra los bienes de huérfanos, salvo cuando una deuda con interés los consume; y Rabí Yojanán añadió un documento con interés o la ketubá de una mujer, a causa de la manutención.
Arakhin 22a:22
ואפי' רבי יוחנן לא קאמר אלא באלמנה דקמפסדא מזוני אבל גרושה לא
Incluso Rabí Yojanán habló solamente de una viuda, que está perdiendo manutención mientras no cobra; pero no de una divorciada.
Arakhin 22a:23
אמר ליה הא אנן דרבי יוחנן משום חינא מתנינן לה
Le respondió: nosotros enseñamos que la razón de Rabí Yojanán no era la manutención, sino favorecer el matrimonio de las mujeres, para que sepan que podrán cobrar sus ketubot.
Arakhin 22a:24
אמר רב נחמן מרישא לא הוה מיזדקיקנא לנכסי יתמי כיון דשמענא להא דרב הונא חברין משמיה דרב יתמי דאכלי דלא דידהו ליזלו בתר שיבקייהו מכאן ואילך מיזדקקנא
Rav Najmán dijo: al principio no procedía contra los bienes de huérfanos. Cuando escuché lo que nuestro colega Rav Huna enseñó en nombre de Rav: «Los huérfanos que comen algo que no les pertenece deben seguir a quien les dejó la herencia», desde entonces comencé a proceder.
Arakhin 22a:25
מעיקרא מאי טעמא לא אמר רב פפא פריעת בעל חוב מצוה ויתמי לא בני מיעבד מצוה נינהו רב הונא בריה דרב יהושע אמר אימר צררי אתפסיה
¿Por qué al principio no procedía? Rav Papa dijo: pagar a un acreedor es una mitzvá, y los menores todavía no son sujetos obligados a cumplir mitzvot. Rav Huna, hijo de Rav Yehoshúa, dijo: quizá el padre entregó al acreedor dinero u objetos como garantía antes de morir.
Arakhin 22a:26
מאי בינייהו איכא בינייהו בשחייב מודה אי נמי שמתוה ומת בשמתיה
¿Qué diferencia práctica existe entre ambos razonamientos? Cuando el difunto reconoció expresamente la deuda; o cuando fue excomulgado por no pagar y murió mientras continuaba bajo la excomunión.
Arakhin 22a:27
שלחו מתם דשמתוה ומית בשמתיה והלכתא כרב הונא בריה דרב יהושע
Desde Eretz Israel enviaron la siguiente decisión: si fue excomulgado y murió bajo excomunión, se cobra de sus bienes. La halajá sigue a Rav Huna, hijo de Rav Yehoshúa.
Ficha editorial de este texto
