Ketubot 81b
Ketubot 81b:1
ואי סלקא דעתין נתנה כתובה לגבות מחיים נייחד לה שיעור כתובה והשאר ליזבין ולטעמיך ולותבה ממתני' לא יאמר לה הרי כתובתיך מונחת ליך על השלחן אלא כל נכסיו אחראין לכתובתה
Si piensas que la *ketubá* puede cobrarse durante la vida del *yavam*, que designe para ella bienes por el valor de la *ketubá* y venda el resto. Y según tu razonamiento, podría objetarse directamente desde la Mishná: No debe decirle: «Tu *ketubá* está colocada para ti sobre la mesa», sino que todos sus bienes quedan garantizados para ella.
Ketubot 81b:2
התם עצה טובה קא משמע לן דאי לא תימא הכי סיפא דקתני וכן לא יאמר אדם לאשתו הרי כתובתיך מונחת ליך על השלחן אלא כל נכסיו אחראין לכתובת אשתו אי בעי ליה לזבוני הכא נמי דלא מצי מזבין אלא עצה טובה קמשמע לן הכא נמי עצה טובה קמ"ל
Allí la Mishná solamente enseña un buen consejo, no una prohibición jurídica de vender. Porque, si no dijeras esto, considera el final: «Del mismo modo, una persona no debe decir a su esposa: “Tu *ketubá* está colocada para ti sobre la mesa”, sino que todos sus bienes quedan garantizados para la *ketubá* de su esposa». ¿Acaso un marido ordinario no puede vender sus bienes? Evidentemente, la Mishná solamente da un buen consejo. Aquí también, respecto del *yavam*, se trata de un buen consejo.
Ketubot 81b:3
אלא דרבי אבא קשיא דרבי אבא נמי לא קשיא משום איבה
Sin embargo, la enseñanza de Rabí Abba todavía parece difícil, porque exige que la convenza o la divorcie. Tampoco es difícil: Se hace así para evitar enemistad entre ellos, porque una venta sin su consentimiento puede provocar que ella desconfíe de él.
Ketubot 81b:4
ההוא גברא דנפלה ליה יבמה בפומבדיתא בעי אחוה למפסלה לה בגיטא מיניה
Un hombre de Pumbedita quedó obligado a realizar *yibum*. Su hermano quiso invalidar para él a la *yevamá* entregándole un *guet*, pues un *guet* impide posteriormente el *yibum* y obliga a realizar *jalitzá*.
Ketubot 81b:5
א"ל מאי דעתיך משום נכסי אנא בנכסי פליגנא לך
El *yavam* le dijo: «¿Cuál es tu intención? ¿Lo haces por los bienes de nuestro hermano? Yo compartiré contigo esos bienes».
Ketubot 81b:6
אמר רב יוסף כיון דאמור רבנן לא ליזבין אע"ג דזבין לא הוה זביניה זביני דתניא מי שמת והניח שומרת יבם והניח נכסים במאה מנה אף על פי שכתובתה אינה אלא מנה לא ימכור שכל נכסיו אחראין לכתובתה
Rav Yosef dijo: Puesto que los Sabios dijeron que el *yavam* no debe vender los bienes, aunque los venda, la venta no es válida. Fue enseñado: Si una persona murió, dejó una mujer que espera *yibum* y dejó bienes por valor de cien *mané*, aunque la *ketubá* de ella sea solamente de un *mané*, el *yavam* no debe vender nada, porque todos los bienes garantizan su *ketubá*.
Ketubot 81b:7
אמר ליה אביי וכל היכא דאמור רבנן לא ליזבין אע"ג דזבין לא הוה זביניה זביני והתנן בית שמאי אומרים תמכור ובית הלל אומרים לא תמכור אלו ואלו מודים שאם מכרה ונתנה קיים שלחוה לקמיה דר' חנינא בר פפי שלחה כדרב יוסף
Abayé le dijo: ¿Siempre que los Sabios dicen que alguien no debe vender, si vende la venta es inválida? Estudiamos respecto de una mujer que vende bienes antes de recibir su *ketubá*: Beit Shamai dice que puede vender; Beit Hilel dice que no debe vender. Sin embargo, ambos reconocen que, si vendió o regaló, el acto es válido. Enviaron la pregunta ante Rabí Janina bar Pappi, y él respondió conforme a Rav Yosef.
Ketubot 81b:8
אמר אביי אטו ר' חנינא בר פפי כיפי תלה לה שלחוה לקמיה דרב מניומי בריה דרב נחומי שלחה כדאביי ואי אמר בה רב יוסף טעמא אחרינא שלחו לי
Abayé dijo: «¿Acaso Rabí Janina bar Pappi colgó joyas sobre esa respuesta, haciéndola incuestionable?». Enviaron la pregunta ante Rav Menayumi, hijo de Rav Najumi, y él respondió conforme a Abayé. Añadió: «Si Rav Yosef expresó otra razón, enviádmela».
Ketubot 81b:9
נפק רב יוסף דק ואשכח דתניא הרי שהיה נושה באחיו ומת והניח שומרת יבם לא יאמר הואיל ושאני יורש החזקתי אלא מוציאין מיבם ויקח בהן קרקע והוא אוכל פירות
Rav Yosef salió, investigó cuidadosamente y encontró una *baraita*: Si una persona era acreedora de su hermano y este murió dejando una mujer que espera *yibum*, el *yavam* no puede decir: «Puesto que soy heredero, retengo el dinero que debía». Se extrae el dinero de sus manos, se compra con él un terreno y el *yavam* come sus frutos.
Ketubot 81b:10
א"ל אביי דלמא דטבא ליה עבדו ליה א"ל תנא תני מוציאין ואת אמרת דטבא ליה עבדו ליה
Abayé le dijo: Tal vez hicieron para él aquello que era más conveniente, protegiendo el capital y permitiéndole recibir los frutos. Rav Yosef respondió: «El Tanna dice expresamente: “Se extrae de las manos del *yavam*”, ¿y tú dices que solamente actuaron para beneficiarlo?».
Ketubot 81b:11
הדור שלחוה קמיה דרב מניומי בריה דרב נחומי אמר להו הכי אמר רב יוסף בר מניומי אמר רב נחמן זו אינה משנה
Volvieron a enviar la cuestión ante Rav Menayumi, hijo de Rav Najumi. Él les dijo: Así dijo Rav Yosef bar Menayumi en nombre de Rav Najmán: Esa *baraita* no constituye una Mishná válida y no debe aceptarse como halajá.
Ketubot 81b:12
מאי טעמא אילימא משום דהוו להו מטלטלי ומטלטלי לכתובה לא משעבדי דלמא רבי מאיר היא דאמר מטלטלי משעבדי לכתובה
¿Cuál es la razón? Si dijeras que el préstamo se considera un bien mueble y los bienes muebles no garantizan una *ketubá*, quizá la *baraita* siga a Rabí Meír, quien sostiene que los bienes muebles sí quedan comprometidos para la *ketubá*.
Ketubot 81b:13
ואלא משום דאמר לה את לאו בעלת דברים דידי את
¿Y si la razón es que el *yavam* puede decirle a la mujer: «Tú no eres mi parte contraria en este litigio, porque la deuda era entre mi hermano y yo»?
Ficha editorial de este texto
