ושלמים שם שם ממעשר [ומינה] מה שלמים אין גופן מעשר אף תודה נמי אין גופה מעשר והני חיטי הלקוחות במעות מעשר שני נמי אין גופן מעשר
Y los shelamim se aprenden mediante la guezerá shavá de la palabra «allí» respecto del maaser. Así como los shelamim no son ellos mismos físicamente maaser, también la ofrenda de agradecimiento no debe ser ella misma maaser. El trigo comprado con dinero de maaser shení tampoco es físicamente maaser.
אימא טעמא דידי תודה מהיכא קא ילפינא לה משלמים ושלמים שם שם ממעשר מה שלמים אין מין מעשר אף תודה אין מין מעשר לאפוקי חיטין הלקוחות במעות מעשר שני דמין מעשר נינהו
Ahora diré mi razón: ¿De dónde aprendemos la ofrenda de agradecimiento? De los shelamim, y los shelamim del maaser mediante «allí-allí». Así como los shelamim no pueden ser de una especie de maaser, tampoco la ofrenda de agradecimiento puede venir de una especie de maaser, excluyendo trigo comprado con dinero de maaser shení, que sigue perteneciendo a una categoría de maaser.
אמר ר' אמי המתפיס מעות מעשר שני לשלמים לא קנו שלמים מאי טעמא דלא אלימא קדושת השלמים למיחל אקדושת מעשר שני
Rabí Ami dijo: Si alguien aplica la santidad de shelamim a dinero de maaser shení, la santidad de shelamim no se adquiere. ¿Por qué? Porque la santidad de los shelamim no es suficientemente fuerte para imponerse sobre la santidad previa del maaser shení.
מיתיבי הלוקח חיה לזבחי שלמים ובהמה לבשר תאוה לא יצא העור לחולין לאו למימרא דקני שלמים
Se objetó: Quien compra con dinero de maaser shení un animal salvaje para utilizarlo como shelamim o un animal doméstico para carne ordinaria, el cuero no sale a estado profano. ¿No implica esto que sí adquirió santidad de shelamim?
הא איתמר עלה אמר רב לא קני שלמים ומאי לא יצא העור לחולין הכי קאמר אינו בתורת לצאת העור לחולין מאי טעמא אמר רבה נעשה כלוקח שור לחרישה
Ya se dijo sobre esa baraita: Rav explicó que no adquiere santidad de shelamim. ¿Qué significa entonces que «el cuero no sale a profano»? Que esta compra ni siquiera entra dentro del marco legal que permitiría que el cuero saliera a estado profano. ¿Por qué? Rabá dijo: Se considera como quien compra un buey destinado a arar con dinero de maaser, una compra inválida para la finalidad del maaser.
איתמר המתפיס מעות מעשר שני לשלמים ר' יוחנן אמר קני רבי אלעזר אומר לא קני
Se discutió: Quien aplica santidad de shelamim a dinero de maaser shení: Rabí Yojanán dice que adquiere santidad; Rabí Elazar dice que no.
ואליבא דר' יהודה דאמר מעשר ממון הדיוט הוא דכולי עלמא לא פליגי דקני כי פליגי אליבא דר' מאיר דאמר מעשר ממון גבוה הוא מאן דאמר לא קני כר' מאיר ומאן דאמר קני כיון דמעשר קרי ליה שלמים כי מיתפסת ליה נמי תפיס
Según Rabí Yehudá, quien sostiene que el maaser es propiedad privada, todos concuerdan en que la santidad de shelamim se aplica. Discrepan según Rabí Meir, quien sostiene que el maaser es propiedad del Cielo. Quien dice que no se aplica sigue a Rabí Meir; quien dice que sí se aplica sostiene que, puesto que la Torá llama «shelamim» a ciertos usos del maaser, cuando se les aplica esa santidad también puede surtir efecto.
מיתיבי המתפיס מעות מעשר שני לשלמים כשהוא פודן מוסיף עליהם שני חומשין אחד לקדש ואחד למעשר
Se objetó: Si alguien aplica santidad de shelamim a dinero de maaser shení, cuando lo redime debe añadir dos quintos: uno por el hekdesh y otro por el maaser.
מי סברת דברי הכל היא הא מני רבי יהודה היא:
¿Piensas que esa enseñanza sigue a todos? No; sigue a Rabí Yehudá.
מתני׳ מנין לאומר הרי עלי תודה שלא יביא אלא מן החולין תלמוד לומר (דברים טז, ב) וזבחת פסח לה' אלהיך צאן ובקר והלא פסח אין בא אלא מן הכבשים ומן העזים אם כן מה תלמוד לומר צאן ובקר להקיש כל הבא מן הצאן ומן הבקר לפסח מה פסח דבר שבחובה ואין בא אלא מן החולין אף כל דבר שבחובה אין בא אלא מן החולין
Mishná: ¿De dónde sabemos que quien dice «me obligo a traer una ofrenda de agradecimiento» solo puede traerla de bienes profanos? La Torá dice: «Sacrificarás el Pésaj para Hashem tu Dios, del rebaño y del ganado» (Deuteronomio 16:2). Sin embargo, el Pésaj solo puede venir de ovejas y cabras. ¿Por qué menciona «rebaño y ganado»? Para comparar todo sacrificio que viene del rebaño o ganado con el Pésaj: así como el Pésaj es una obligación y solo puede venir de bienes profanos, todo sacrificio obligatorio debe venir de bienes profanos.
לפיכך האומר הרי עלי תודה הרי עלי שלמים הואיל ובאין חובה לא יביאו אלא מן החולין ונסכים בכל מקום לא יביאו אלא מן החולין:
Por tanto, quien dice «me obligo a traer una ofrenda de agradecimiento» o «me obligo a traer shelamim», puesto que se han convertido en obligaciones, solo puede traerlos de bienes profanos. Y las libaciones, en todos los casos, solo pueden venir de bienes profanos.
גמ׳ ופסח גופיה מנא לן דתניא ר' אליעזר אומר נאמר פסח במצרים ונאמר פסח לדורות מה פסח האמור במצרים לא בא אלא מן החולין אף פסח האמור לדורות לא בא אלא מן החולין
Guemará: ¿Y de dónde sabemos que el propio Pésaj debe venir de bienes profanos? Fue enseñado: Rabí Eliezer dice: Se menciona Pésaj en Egipto y Pésaj para las generaciones. Así como el Pésaj de Egipto solo vino de bienes profanos, también el Pésaj de las generaciones solo viene de bienes profanos.
אמר לו רבי עקיבא וכי דנין אפשר משאי אפשר אמר לו אף על פי שאי אפשר ראייה גדולה היא ונלמד הימנה
Rabí Akiva le dijo: ¿Acaso se aprende un caso posible de uno en el que era imposible actuar de otro modo? En Egipto aún no existían fondos sagrados. Rabí Eliezer respondió: Aunque allí no había otra posibilidad, constituye una prueba importante y podemos aprender de ella.
חזר רבי עקיבא ודנו דין אחר מה לפסח מצרים שכן אין טעון מתן דמים ואימורין לגבי מזבח
Rabí Akiva volvió y argumentó de otra manera: El Pésaj de Egipto era diferente, pues no requería aplicación de sangre ni quema de eimurim sobre el altar.
מנחות פ״ב א
14 pasajes·100% en español
Toca un pasaje para subrayarlo, comentarlo o abrir sus mefarshim.
Texto hebreo: Wikisource Talmud Bavli — licencia CC BY-SA
Fuente hebrea: Wikisource Talmud Bavli.
Estado de la traducción: Traducción española revisada y publicada.
Última revisión editorial: 18 de agosto de 2026.
