Shulján Aruj, Óraj Jaim 213:1
מי שיצא (אם) מוציא אחרים. ובו ג סעיפים: על כל פירות ושאר דברים חוץ מפת ויין אם היו האוכלים שנים או יותר אחד פוטר את חבירו אפי' בלא הסיבה ומיהו ישיבה מיהא בעי דדוקא פת ויין בעי הסיבה ולדידן הוי ישיבה כמו הסיבה לדידהו ולפי זה לדידן דלית לן הסיבה אין חילוק בין פת ויין לשאר דברים דבישיבה אפילו פת ויין אחד מברך לכולם ושלא בישיבה בשאר דברים נמי כל אחד מברך לעצמו. והא דאמרינן דאחד מברך לכולם בשאר דברים חוץ מן הפת ה"מ בברכה ראשונה אבל בברכה אחרונה צריכין ליחלק וכל אחד מברך לעצמו דאין זימון לפירות: הגה וי"א דבכל הדברים חוץ מפת ויין לא מהני הסיבה וה"ה ישיבה לדידן (ב"י סי' קע"ד בשם הראב"ד) ולכן נהגו עכשיו בפירות שכ"א מברך לעצמו:
Si quien ya cumplió una obligación puede hacer cumplir a otros. Contiene tres apartados: En las bendiciones sobre todos los frutos y demás alimentos, salvo pan y vino, si hay dos comensales o más, uno puede eximir al otro aunque no estén reclinados juntos; sin embargo, es necesario que estén sentados. La reclinación conjunta se exige específicamente para pan y vino, pero para nosotros sentarse equivale a lo que para ellos era reclinarse. Según esto, para nosotros, que no tenemos la costumbre de reclinarnos, no hay diferencia entre pan y vino y otros alimentos: cuando se está sentado, incluso sobre pan y vino uno bendice por todos; cuando no se está sentado, también sobre los demás alimentos cada uno bendice por sí mismo. La regla de que una persona bendice por todos en los demás alimentos, exceptuando el pan, se aplica solamente a la bendición inicial; en cuanto a la posterior, cada uno debe bendecir por sí mismo, pues no hay zimún para los frutos. Glosa: Algunos dicen que para todos los alimentos, excepto pan y vino, no sirve la reclinación y, hoy en día, tampoco el hecho de sentarse juntos (Beit Yosef, cap. 174, en nombre del Raavad). Por ello se acostumbra actualmente que cada uno bendiga por sus propios frutos.
