Shabat 97a
Shabat 97a:1
ואלא הא גמר גזירה שוה ג"ש לא גמר אלא מהיכא הוה (במדבר יד, מד) מויעפילו הוה
Pero si había aprendido esa analogía verbal, ¿cómo puede decirse eso? No había recibido esa analogía por tradición. Entonces, ¿de qué grupo era Tzelofjad? Era de los que se atrevieron a subir [a la montaña] (Números 14:44).
Shabat 97a:2
כיוצא בדבר אתה אומר (במדבר יב, ט) ויחר אף ה' בם וילך מלמד שאף אהרן נצטרע דברי רבי עקיבא אמר לו רבי יהודה בן בתירא עקיבא בין כך ובין כך אתה עתיד ליתן את הדין אם כדבריך התורה כסתו ואתה מגלה אותו ואם לאו אתה מוציא לעז על אותו צדיק
De manera semejante dices respecto de (Números 12:9): «La ira del Señor se encendió contra ellos y se marchó». Esto enseña que también Aharón fue afligido con lepra, según Rabí Akiva. Rabí Yehudá ben Beteirá le dijo: Akiva, en cualquier caso tendrás que rendir cuentas: si tus palabras son ciertas, la Torá ocultó la falta y tú la descubres; si no, difamas a aquel justo.
Shabat 97a:3
ואלא הכתיב בם ההוא בנזיפה בעלמא תניא כמאן דאמר אף אהרן נצטרע דכתיב (במדבר יב, י) ויפן אהרן אל מרים והנה מצורעת תנא שפנה מצרעתו
Pero ¿no está escrito «contra ellos»? Esa expresión se refiere simplemente a una reprensión. Se enseñó de acuerdo con quien sostiene que Aharón también fue afligido con lepra, pues dice (Números 12:10): «Aharón miró a Miriam y he aquí que estaba leprosa»; se enseñó que Aharón se volvió desde su propia lepra.
Shabat 97a:4
אמר ריש לקיש החושד בכשרים לוקה בגופו דכתיב (שמות ד, א) והן לא יאמינו לי וגו' וגליא קמי קוב"ה דמהימני ישראל אמר לו הן מאמינים בני מאמינים ואתה אין סופך להאמין
Resh Lakish dijo: Quien sospecha de las personas honradas recibe un castigo en su propio cuerpo, pues está escrito (Éxodo 4:1): «Pero ellos no me creerán», etc. Y ante el Santo, bendito sea, era manifiesto que Israel sí creería. Le dijo: Ellos son creyentes, hijos de creyentes, mientras que tú acabarás sin creer.
Shabat 97a:5
הן מאמינים דכתיב (שמות ד, לא) ויאמן העם בני מאמינים (בראשית טו, ו) והאמין בי"י אתה אין סופך להאמין שנאמר (במדבר כ, יב) יען לא האמנתם בי וגו' ממאי דלקה דכתיב (שמות ד, ו) ויאמר ה' לו עוד הבא נא ידך בחיקך וגו':
Son creyentes, como está escrito (Éxodo 4:31): «Y el pueblo creyó»; hijos de creyentes, como está escrito (Génesis 15:6): «Y él creyó en el Señor». Tú acabarás sin creer, como se dice (Números 20:12): «Porque no creísteis en Mí», etc. ¿De dónde sabemos que fue castigado físicamente? Porque está escrito (Éxodo 4:6): «El Señor le dijo además: pon ahora tu mano en el pecho», etc.
Shabat 97a:6
אמר רבא ואיתימא רבי יוסי בר' חנינא מדה טובה ממהרת לבא ממדת פורענות דאילו במדת פורענות כתיב (שמות ד, ו) ויוציאה והנה ידו מצורעת כשלג ואילו במדה טובה כתיב ויוציאה מחיקו והנה שבה כבשרו מחיקו הוא דשבה כבשרו
Rava, o según otra versión Rabí Yosí bar Janiná, dijo: La recompensa del bien llega más deprisa que el castigo, porque respecto del castigo está escrito (Éxodo 4:6): «La sacó y su mano estaba leprosa como la nieve», mientras que respecto del bien está escrito: «La sacó de su pecho y había vuelto a ser como su carne»; ya dentro de su pecho había vuelto a ser como su carne.
Shabat 97a:7
(שמות ז, יב) ויבלע מטה אהרן את מטותם א"ר אלעזר נס בתוך נס:
«La vara de Aharón se tragó sus varas» (Éxodo 7:12). Rabí Elazar dijo: Fue un milagro dentro de otro milagro.
Shabat 97a:8
מרה"י לרה"י כו':
«De un dominio privado a otro dominio privado», etc.
Shabat 97a:9
בעי רבה למטה מעשרה פליגי ובהא פליגי דמ"ס אמרינן קלוטה כמה שהונחה ומר סבר לא אמרינן קלוטה כמה שהונחה אבל למעלה מעשרה דברי הכל פטור ולא ילפינן זורק ממושיט
Rabá planteó: ¿Discrepan cuando el objeto pasa por debajo de diez palmos, y la controversia es que uno sostiene que consideramos como depositado lo que pasa por el aire y el otro que no lo consideramos así, mientras que por encima de diez palmos todos coinciden en que está exento y no equiparamos arrojar a pasar de mano en mano?
Shabat 97a:10
או דילמא למעלה מעשרה פליגי ובהא פליגי דמר סבר ילפינן זורק ממושיט ומר סבר לא ילפינן זורק ממושיט אבל למטה מי' דברי הכל חייב מאי טעמא קלוטה כמה שהונחה דמיא
¿O tal vez discrepan cuando pasa por encima de diez palmos, porque uno aprende la ley de arrojar de la de pasar de mano en mano y el otro no, mientras que por debajo de diez palmos todos coinciden en que es responsable, porque lo que pasa por el aire se considera como si estuviese depositado?
Shabat 97a:11
אמר רב יוסף הא מילתא איבעיא ליה לרב חסדא ופשטה ניהליה רב המנונא מהא מרה"י לרה"י ועובר ברשות הרבים עצמה ר' עקיבא מחייב וחכמים פוטרים מדקאמר ברשות הרבים עצמה פשיטא למטה מעשרה פליגי
Rav Yosef dijo: Rav Jisdá planteó esta cuestión y Rav Hamnuná la resolvió mediante esta enseñanza: «De un dominio privado a otro, pasando por el propio dominio público, Rabí Akiva lo considera responsable y los Sabios lo eximen». Al precisar «por el propio dominio público», está claro que discrepan por debajo de diez palmos.
Shabat 97a:12
ובמאי אילימא במעביר למטה מעשרה הוא דמחייב למעלה מי' לא מחייב והאמר ר' אלעזר המוציא משוי למעלה מעשרה חייב שכן משא בני קהת אלא לאו בזורק ולמטה מעשרה הוא דמחייב למעלה מעשרה לא מחייב ש"מ בקלוטה כמה שהונחה פליגי ש"מ
¿De qué modo? Si se trata de transportar, ¿solo es responsable por debajo de diez palmos, pero no por encima? Rabí Elazar dijo que quien lleva una carga por encima de diez palmos es responsable porque así cargaban los hijos de Kehat. Por tanto, necesariamente se trata de arrojar; por debajo de diez palmos es responsable y por encima no. De ello se deduce que discrepan sobre si un objeto que atraviesa el aire se considera depositado. Así se concluye.
Shabat 97a:13
ופליגא דר' אלעזר דאמר ר"א מחייב היה ר' עקיבא אפילו למעלה מי' והאי דקתני רה"ר עצמה להודיעך כחן דרבנן
Esto discrepa de lo dicho por Rabí Elazar, quien afirmó que Rabí Akiva consideraba responsable incluso por encima de diez palmos. La expresión «el propio dominio público» fue utilizada para mostrar la amplitud de la opinión de los Sabios.
Shabat 97a:14
ופליגא דרב חלקיה בר טובי דאמר רב חלקיה בר טובי תוך שלשה דברי הכל חייב למעלה מעשרה דברי הכל פטור מג' ועד י' באנו למחלוקת ר' עקיבא ורבנן
También discrepa de Rav Jilkiyá bar Toví, quien dijo: por debajo de tres palmos, todos coinciden en que es responsable; por encima de diez, todos coinciden en que está exento; entre tres y diez se presenta la controversia de Rabí Akiva y los Sabios.
Shabat 97a:15
תניא נמי הכי בתוך ג' דברי הכל חייב למעלה מי' אינו אלא משום שבות ואם היו רשויות שלו מותר מג' ועד עשרה ר"ע מחייב וחכמים פוטרין
También se enseñó así: por debajo de tres palmos, todos coinciden en que es responsable; por encima de diez, solo hay una prohibición rabínica, y si ambos dominios le pertenecen, está permitido; entre tres y diez, Rabí Akiva lo considera responsable y los Sabios lo eximen.
Shabat 97a:16
אמר מר אם היו רשויות שלו מותר לימא תהוי תיובתיה דרב דאיתמר שני בתים בשני צדי רה"ר רבה בר רב הונא אמר רב אסור לזרוק מזה לזה ושמואל אמר מותר לזרוק מזה לזה ולאו מי אוקימנא לההיא כגון דמידלי חד ומתתי חד דזימנין נפל ואתי לאתויי
Dijo el maestro: «Si los dominios le pertenecen, está permitido». ¿Acaso esto refuta a Rav? Pues se discutió acerca de dos casas situadas a ambos lados del dominio público: Rabá bar Rav Huná dijo en nombre de Rav que está prohibido arrojar de una a otra; Shmuel dijo que está permitido. ¿No habíamos explicado que allí se trata de una casa más alta y otra más baja, porque a veces el objeto puede caer y la persona vendría a recogerlo?
Shabat 97a:17
אמר ליה רב חסדא לרב המנונא ואמרי לה רב המנונא לרב חסדא מנא הא מילתא דאמור רבנן כל פחות מג' כלבוד דמי אמר ליה לפי שאי אפשר לה לרשות הרבים שתילקט במלקט וברהיטני
Rav Jisdá preguntó a Rav Hamnuná, o Rav Hamnuná a Rav Jisdá: ¿De dónde aprendieron los Sabios que todo espacio inferior a tres palmos se considera unido, conforme a la regla de lavud? Le respondió: Porque es imposible alisar completamente el dominio público con un recogedor y una garlopa.
Shabat 97a:18
אי הכי ג' נמי ותו הא דתנן המשלשל דפנות מלמעלה למטה אם הן גבוהין מן הארץ שלשה טפחים פסולה הא פחות מג' כשרה
Si es así, ¿por qué no también exactamente tres palmos? Además, aprendimos: si se hacen descender las paredes de una sucá desde arriba hacia abajo y quedan a tres palmos del suelo, esta es inválida; si quedan a menos de tres, es válida.
Shabat 97a:19
התם היינו טעמא משום דהויא לה מחיצה שהגדיים בוקעין בה תינח למטה למעלה מאי איכא למימר אלא כל פחות משלשה כלבוד דמי הלכתא גמירי לה
Allí la razón es que se trata de una separación por la que pueden pasar cabritos. Eso explica la parte inferior; pero ¿qué diremos sobre la parte superior? Más bien, que toda distancia inferior a tres palmos se considera unida por lavud es una halajá recibida por tradición.
Shabat 97a:20
ת"ר מרה"ר לרה"ר ורה"י באמצע רבי מחייב וחכמים פוטרין רב ושמואל דאמרי תרוייהו לא חייב רבי אלא ברה"י מקורה דאמרינן ביתא כמאן דמליא דמי אבל שאינו מקורה לא אמר רב חנא אמר רב יהודה אמר שמואל מחייב היה רבי שתים אחת משום הוצאה ואחת משום הכנסה
Nuestros Sabios enseñaron: Quien arroja de un dominio público a otro dominio público atravesando un dominio privado, Rabí [Yehudá Hanasí] lo considera responsable y los Sabios lo eximen. Rav y Shmuel dijeron ambos: Rabí solo lo considera responsable si ese dominio privado está techado, pues consideramos la casa como si estuviera llena; si no tiene techo, no. Rav Janá dijo en nombre de Rav Yehudá, en nombre de Shmuel: Rabí lo consideraba responsable dos veces, una por sacar y otra por introducir.
Shabat 97a:21
יתיב רב חנא וקא קשיא ליה
Rav Janá estaba sentado y le resultaba difícil entenderlo...
Ficha editorial de este texto