Yomá 66a
Yomá 66a:1
ואם נתעברה נתעברה למוכר התינח שעיר פר מאי איכא למימר גזירה פר אטו שעיר
Y si el año se hace embolísmico, el mes añadido corresponde al vendedor. Eso se entiende para el macho cabrío; pero ¿qué decir del toro? Se decreta sobre el toro por analogía con el macho cabrío.
Yomá 66a:2
ומשום גזירה ימות ועוד חטאת שעברה שנתה לרעיה אזלא דאמר ריש לקיש חטאת שעברה שנתה רואין אותה כאילו היא עומדת בבית הקברות ורועה
¿Y por un decreto debe morir? Además, una ofrenda por el pecado que ha superado su año se destina a pastar, pues dijo Reish Lakish: Se considera a esa ofrenda como si estuviera en un cementerio y pastara allí.
Yomá 66a:3
אלא אמר רבא גזירה משום תקלה (דתנן) אין מקדישין ואין מעריכין ואין מחרימין בזמן הזה
Más bien, dijo Ravá: Es un decreto para evitar un tropiezo, pues aprendimos: En estos tiempos no se consagran bienes, no se hacen votos de valoración y no se declara nada como bien consagrado irrevocablemente.
Yomá 66a:4
ואם הקדיש והעריך והחרים בהמה תיעקר פירות כסות וכלים ירקבו מעות וכלי מתכות יוליך הנאה לים המלח ואי זה הוא עיקור נועל דלת לפניה והיא מתה מאליה
Si alguien consagró, valoró o declaró irrevocablemente consagrado algo, si es un animal, se lo deja morir; si son frutos, vestimentas o utensilios, se dejan pudrir; si son dinero o utensilios de metal, arrojará su valor de aprovechamiento al mar Muerto. ¿Cómo se deja morir un animal? Se cierra la puerta ante él y muere por sí solo.
Yomá 66a:5
תקלה דמאי אי תקלה דהקרבה אפילו כל רעיות נמי אי תקלה דגיזה ועבודה אפילו כל רעיות נמי
¿De qué tropiezo se trata? Si es el peligro de ofrecerlo, también existiría para todos los animales destinados a pastar. Y si es el de esquilarlo o hacerlo trabajar, también existiría para todos los animales destinados a pastar.
Yomá 66a:6
לעולם תקלה דהקרבה והנך דלאו בני הקרבה נינהו לא טריד בהו הך דבת הקרבה היא טריד בה
En realidad, es el peligro de ofrecerlo; de los que no son aptos para el sacrificio nadie se ocupa tanto, pero del que sí podría ser ofrecido se ocupa y podría equivocarse.
Yomá 66a:7
ותקלה עצמה תנאי היא דתניא חדא פסח שלא קרב בראשון יקרב בשני בשני יקרב לשנה הבאה ותניא אידך לא יקרב מאי לאו בתקלה פליגי
La posibilidad misma de un tropiezo es objeto de controversia entre tanaítas, pues se enseñó en una baraita: Un sacrificio de Pésaj no ofrecido en el primer Pésaj se ofrecerá en el segundo; si tampoco se ofreció en el segundo, se ofrecerá el año siguiente. Otra baraita enseña que no debe ofrecerse. ¿Acaso no discuten respecto al peligro de un tropiezo?
Yomá 66a:8
לא דכ"ע [לא] חיישינן לתקלה והכא בפלוגתא דרבי ורבנן קא מיפלגי ולא קשיא הא רבי הא רבנן
No; todos [no] temen el tropiezo, y aquí discrepan según la controversia entre Rabí y los sabios. No hay contradicción: una baraita sigue a Rabí y otra a los sabios.
Yomá 66a:9
והתניא וכן המעות אלא לאו שמע מינה בתקלה פליגי שמע מינה
Pero también se enseñó así respecto del dinero. Por tanto, ¿no se deduce que discrepan respecto del peligro de un tropiezo? Sí, se deduce.
Yomá 66a:10
מתני׳ בא לו אצל שעיר המשתלח וסומך שתי ידיו עליו ומתודה וכך היה אומר אנא השם חטאו עוו פשעו לפניך עמך בית ישראל אנא השם כפר נא לחטאים ולעונות ולפשעים שחטאו ושעוו ושפשעו לפניך עמך בית ישראל ככתוב בתורת משה עבדך לאמר (ויקרא טז, ל) כי ביום הזה יכפר עליכם לטהר אתכם מכל חטאתיכם לפני ה' תטהרו
Mishná: El sumo sacerdote se acercaba al macho cabrío enviado al desierto, apoyaba ambas manos sobre él y confesaba. Así decía: «Por favor, Nombre divino, pecó, obró inicuamente y se rebeló ante Ti tu pueblo, la casa de Israel. Por favor, Nombre divino, expía los pecados, las iniquidades y las rebeliones que pecó, cometió y realizó ante Ti tu pueblo, la casa de Israel, como está escrito en la Torá de Moshé, tu siervo: “Porque en este día se hará expiación por vosotros para purificaros; de todos vuestros pecados ante el Señor quedaréis purificados”» (Levítico 16:30).
Yomá 66a:11
והכהנים והעם העומדים בעזרה כשהיו שומעים שם המפורש שהוא יוצא מפי כהן גדול היו כורעים ומשתחוים ונופלים על פניהם ואומרים ברוך שם כבוד מלכותו לעולם ועד מסרו למי שהיה מוליכו הכל כשרין להוליכו אלא שעשו הכהנים גדולים קבע ולא היו מניחין את ישראל להוליכו
Y los sacerdotes y el pueblo que estaban en el patio del Templo, al oír el Nombre explícito pronunciado por el sumo sacerdote, doblaban las rodillas, se inclinaban, caían rostro en tierra y decían: «Bendito sea el Nombre de la gloria de Su reino por siempre jamás». Entregaban el macho cabrío a quien iba a conducirlo. Todos eran aptos para conducirlo, pero los sumos sacerdotes establecieron la costumbre de no permitir a un israelita hacerlo.
Yomá 66a:12
אמר רבי יוסי מעשה והוליכו ערסלא וישראל היה וכבש עשו לו מפני הבבליים שהיו מתלשים בשערו ואומרים לו טול וצא טול וצא
Dijo rabí Yosí: Una vez lo condujo Arsela, que era israelita. Le construían una rampa a causa de los babilonios, que le arrancaban mechones de pelo y le decían: «¡Llévatelo y sal! ¡Llévatelo y sal!».
Yomá 66a:13
גמ׳ ואילו בני אהרן עם קדושך לא קאמר מאן תנא אמר ר' ירמיה דלא כרבי יהודה דאי כרבי יהודה הא אמר יש להם כפרה בשעיר המשתלח
Guemará: No dice «los hijos de Aarón, Tu pueblo santo». ¿Qué tana sostiene eso? Dijo rabí Yirmiyá: No concuerda con rabí Yehudá, pues este afirmó que ellos también obtienen expiación mediante el macho cabrío enviado al desierto.
Yomá 66a:14
אביי אמר אפילו תימא רבי יהודה אטו כהנים לאו בכלל עמך ישראל נינהו
Abaye dijo: Incluso puedes decir que es rabí Yehudá. ¿Acaso los sacerdotes no están incluidos en «Tu pueblo Israel»?
Yomá 66a:15
מסרו למי שמוליכו ת"ר איש להכשיר את הזר עתי
«Lo entregaban a quien lo conducía». Enseñaron los sabios: La palabra «hombre» incluye a quien no es sacerdote; la palabra «designado»...
Ficha editorial de este texto