והרי תפלה דדבר שהצבור עסוקין בו ותנן היה עומד בתפלה ונזכר שהוא בעל קרי לא יפסיק אלא יקצר טעמא דאתחיל הא לא אתחיל לא יתחיל
Pero la plegaria también es algo en lo que se ocupa la congregación, y aprendimos: si estaba de pie en la Amidá y recordó que tuvo una emisión seminal, no interrumpe, sino que abrevia la plegaria. La razón es que ya comenzó; pero si no hubiera comenzado, no debería comenzar.
שאני תפלה דלית בה מלכות שמים והרי ברכת המזון לאחריו דלית בה מלכות שמים ותנן על המזון מברך לאחריו ואינו מברך לפניו אלא ק"ש וברכת המזון דאורייתא ותפלה דרבנן:
La plegaria es diferente, porque no contiene aceptación expresa del reinado del Cielo. Pero Birkat Hamazón posterior tampoco contiene aceptación del reinado del Cielo, y la Mishná enseña que bendice después de comer, aunque no bendice antes. Más bien, el Shemá y Birkat Hamazón son obligaciones bíblicas, mientras que la plegaria es rabínica.
אמר רב יהודה מנין לברכת המזון לאחריה מן התורה שנאמר (דברים ח, י) ואכלת ושבעת וברכת
Rav Yehudá dijo: ¿de dónde se deriva de la Torá la bendición posterior a la comida? Del versículo: «Comerás, quedarás satisfecho y bendecirás».
מנין לברכת התורה לפניה מן התורה שנאמר (דברים לב, ג) כי שם ה' אקרא הבו גדל לאלהינו
¿De dónde se deriva de la Torá la bendición anterior al estudio de la Torá? Del versículo: «Cuando proclame el nombre del Eterno, atribuid grandeza a nuestro Dios».
אמר ר' יוחנן למדנו ברכת התורה לאחריה מן ברכת המזון מקל וחומר וברכת המזון לפניה מן ברכת התורה מקל וחומר ברכת התורה לאחריה מן ברכת המזון מקל וחומר ומה מזון שאין טעון לפניו טעון לאחריו תורה שטעונה לפניה אינו דין שטעונה לאחריה וברכת המזון לפניה מן ברכת התורה מק"ו ומה תורה שאין טעונה לאחריה טעונה לפניה מזון שהוא טעון לאחריו אינו דין שיהא טעון לפניו
Rabí Yojanán dijo: aprendemos mediante un argumento a fortiori que debe recitarse una bendición después de estudiar Torá a partir de Birkat Hamazón, y una bendición antes de comer a partir de la bendición de la Torá. Respecto de la Torá después: si el alimento, que no requiere por la Torá una bendición anterior, requiere una posterior, la Torá, que requiere bendición anterior, con mayor razón debe requerir una posterior. Respecto de la comida antes: si la Torá, que no requiere bendición posterior, requiere una anterior, el alimento, que requiere bendición posterior, con mayor razón debe requerir una anterior.
איכא למפרך מה למזון שכן נהנה ומה לתורה שכן חיי עולם ועוד תנן על המזון מברך לאחריו ואינו מברך לפניו תיובתא:
Pueden refutarse ambos argumentos. El alimento es diferente porque la persona obtiene de él un beneficio físico. La Torá es diferente porque proporciona vida eterna. Además, la Mishná enseña que una persona con emisión seminal bendice después de comer, pero no antes. Esto refuta la afirmación de que la bendición anterior a la comida sea bíblica.
אמר רב יהודה ספק קרא קריאת שמע ספק לא קרא אינו חוזר וקורא ספק אמר אמת ויציב ספק לא אמר חוזר ואומר אמת ויציב מאי טעמא קריאת שמע דרבנן אמת ויציב דאורייתא
Rav Yehudá dijo: si una persona duda si recitó el Shemá o no, no vuelve a recitarlo. Si duda si dijo «Emet veyatziv», vuelve a decirlo. ¿Cuál es la razón? La recitación del Shemá es rabínica, mientras que la obligación de recordar la salida de Egipto, contenida en «Emet veyatziv», es bíblica.
מתיב רב יוסף (דברים ו, ז) ובשכבך ובקומך אמר ליה אביי ההוא בדברי תורה כתיב
Rav Yosef objetó: está escrito «Al acostarte y al levantarte», lo cual parece establecer una obligación bíblica de recitar el Shemá. Abayé le respondió: ese versículo se refiere al estudio general de palabras de Torá por la mañana y por la noche.
תנן בעל קרי מהרהר בלבו ואינו מברך לא לפניה ולא לאחריה ועל המזון מברך לאחריו ואינו מברך לפניו
Aprendimos: una persona que tuvo una emisión seminal piensa el Shemá en su corazón y no bendice ni antes ni después. Respecto del alimento, bendice después, pero no antes.
ואי ס"ד אמת ויציב דאורייתא לברוך לאחריה
Si «Emet veyatziv» fuera una obligación bíblica, debería recitar la bendición posterior al Shemá.
מאי טעמא מברך אי משום יציאת מצרים הא אדכר ליה בקריאת שמע
¿Por qué debe recitarla? Si es para mencionar la salida de Egipto, ya la mencionó en el tercer párrafo del Shemá.
ונימא הא ולא לבעי הא קריאת שמע עדיפא דאית בה תרתי
Entonces, que diga «Emet veyatziv» y no el Shemá. El Shemá es preferible, porque contiene dos elementos: aceptación del reinado del Cielo y recuerdo de la salida de Egipto.
ור' אלעזר אמר ספק קרא קריאת שמע ספק לא קרא חוזר וקורא ק"ש ספק התפלל ספק לא התפלל אינו חוזר ומתפלל ורבי יוחנן אמר ולואי שיתפלל אדם כל היום כולו:
Rabí Elazar dijo: si una persona duda si recitó el Shemá, vuelve a recitarlo. Si duda si rezó la Amidá, no vuelve a rezar. Rabí Yojanán dijo: ojalá una persona pudiera rezar durante todo el día, pues puede hacerlo como plegaria voluntaria.
ואמר רב יהודה אמר שמואל היה עומד בתפלה ונזכר שהתפלל פוסק ואפילו באמצע ברכה איני והאמר רב נחמן כי הוינן בי רבה בר אבוה בען מיניה הני בני בי רב דטעו ומדכרי דחול בשבת מהו שיגמרו ואמר לן גומרין כל אותה ברכה
Rav Yehudá dijo en nombre de Shemuel: si una persona estaba en medio de la Amidá y recordó que ya había rezado, debe interrumpir incluso en medio de una bendición. ¿Es así? Rav Najmán dijo: cuando estudiábamos en la academia de Rabá bar Avuha, preguntamos qué deben hacer los estudiantes que se equivocaron y comenzaron en Shabat una bendición de día laborable. Él nos respondió que deben terminar toda esa bendición.
הכי השתא התם גברא בר חיובא הוא ורבנן הוא דלא אטרחוהו משום כבוד שבת אבל הכא הא צלי ליה:
No hay comparación. Allí la persona está esencialmente obligada en plegaria, y solamente por honor de Shabat los Sabios no la cargaron con las bendiciones de día laborable. Por eso, si comenzó una, puede terminarla. Aquí, sin embargo, ya cumplió completamente su obligación.
ואמר רב יהודה אמר שמואל התפלל ונכנס לביהכ"נ ומצא צבור שמתפללין אם יכול לחדש בה דבר יחזור ויתפלל ואם לאו אל יחזור ויתפלל
Rav Yehudá dijo además en nombre de Shemuel: si una persona ya rezó y entra en una sinagoga donde encuentra a la congregación rezando, si puede introducir en su plegaria una idea nueva, puede volver a rezar; de no ser así, no debe volver a hacerlo.
וצריכא דאי אשמעינן קמייתא ה"מ יחיד ויחיד
Era necesario enseñar ambas leyes. Si solamente hubiera enseñado la primera, podría haberse pensado que se aplica a un individuo que rezó solo y vuelve a rezar solo.
El estudiante lee sin distracciones; al tocar un pasaje abre comentarios, Rashí, Onkelos, notas privadas, preguntas, tarjetas y progreso guardado.
17
Pasajes
100%
ES
0
Refs
0
Guardado
ברכות כ״א א
Aula de estudio · Bet Midrash Online
Haz clic sobre cualquier pasaje para subrayar, preguntar, guardar nota, abrir Rashí/Onkelos o crear repaso.
Texto hebreo: Wikisource Talmud Bavli — licencia CC BY-SA
Fuente hebrea: Wikisource Talmud Bavli.
Estado de la traducción: Traducción española revisada y publicada.
Última revisión editorial: 21 de julio de 2026.
