Kitzur Shulchan Arukh 92
Kitzur Shulchan Arukh 92:1
דְּחוּיָה הִיא שַׁבָּת אֵצֶל סַכָּנַת נְפָשׁוֹת, כְּמוֹ שְׁאָר כָּל הַמִצְוֹת שֶׁבַּתּוֹרָה. לָכֵן חוֹלֶה שֶׁיֵּשׁ בּוֹ סַכָּנָה וְהוּא אָדָם כָּשֵׁר, וְאַף עַל פִּי שֶׁלִּפְעָמִים עוֹשֶׂה עֲבֵרָה לְתֵאָבוֹן (עַיֵּן יו"ד סִימָן קנ"ח וחו"מ סִימָן תכ"ה). וַאֲפִלּוּ הוּא תִּינוֹק בֶּן יוֹמוֹ, מִצְוָה לְחַלֵּל עָלָיו אֶת הַשַׁבָּת. וְאִם הַחוֹלֶה אֵינוֹ רוֹצֶה, כּוֹפִין אוֹתוֹ עַל כָּךְ. וְעָוֹן גָּדוֹל הוּא בְּיָדוֹ לִהְיוֹת חָסִיד שׁוֹטֶה, שֶׁלֹּא לְהִתְרַפֵּא בִּשְׁבִיל אֵיזֶה אִסּוּר, וְעָלָיו נֶאֱמַר וְאַךְ אֶת דִּמְכֶם לְנַפְשׁוֹתֵיכֶם אֶדְרֹשׁ. וְהַזָּרִיז לְחַלֵּל; בִּשְׁבִיל חוֹלֶה שֶׁיֵּשׁ בּוֹ סַכָּנָה, הֲרֵי זֶה מְשֻׁבָּח. וַאֲפִלּוּ יֵשׁ אֵינוֹ יְהוּדִי לְפָנֵינוּ, מִשְׁתַּדְּלִין לַעֲשׂוֹת עַל יְדֵי יִשְֹרָאֵל. וְכָל מִי שֶׁחִלֵּל שַׁבָּת בִּשְׁבִיל חוֹלֶה שֶׁיֵּשׁ בּוֹ סַכָּנָה, אַף עַל פִּי שֶׁלֹּא הֻצְרַךְ לוֹ, הֲרֵי זֶה יֵשׁ לוֹ שָׂכָר, כְּגוֹן שֶׁאָמַר הָרוֹפֵא, חוֹלֶה זֶה צָרִיךְ גְּרוֹגֶרֶת אַחַת, וְרָצוּ תִּשְׁעָה אֲנָשִׁים וְתָלַשׁ כָּל אֶחָד גְּרוֹגֶרֶת וְהֵבִיא, כֻּלָּם יֵשׁ לָהֶם שָׂכָר טוֹב מֵאֵת ה' יִתְבָּרַךְ שְׁמוֹ, אֲפִלּוּ הִבְרִיא הַחוֹלֶה בָּרִאשׁוֹנָה. וְכֵן בִּשְׁבִיל כָּל פִּקּוּחַנֶפֶשׁ, וַאֲפִלּוּ סְפֵק פִּקּוּחַ נֶפֶשׁ, מִצְוָה לְחַלֵּל עָלָיו אֶת הַשַׁבָּת, וְלַעֲשׂוֹת בִּשְׁבִילוֹ כָּל אִסּוּרֵי דְּאוֹרַיְתָא, שֶׁאֵין לְךָ דָּבָר שֶׁעוֹמֵד בִּפְנֵי פִּקּוּחַ נֶפֶשׁ, כִּי לֹא נִתְּנָה הַתּוֹרָה אֶלָּא לְמַעַן הַחַיִּים, שֶׁנֶּאֱמַר אֲשֶׁר יַעֲשֶׂה אוֹתָם הָאָדָם וָחַי בָּהֶם, וְלֹא שֶׁיָּמוּת בָּהֶם, חוּץ מֵעֲבוֹדָה זָרָה גִלּוּי עֲרָיוֹת וּשְׁפִיכַת דָּמִים, שֶׁהֵם בְּיֵהָרֵג וְאַל יַעֲבֹר (סִימָן שכח שכט, וביו"ד סִימָן קנז).
Shabat queda desplazado ante el peligro para la vida, al igual que todas las demás mitzvot de la Torá. Por eso, cuando existe un enfermo en peligro que es una persona apta, aunque ocasionalmente cometa una transgresión por deseo, e incluso cuando se trata de un recién nacido de un solo día, es una mitzvá profanar Shabat para salvarlo. Si el enfermo no desea que se haga, se le obliga. Comete una grave transgresión quien actúa como un «piadoso necio» y se niega a recibir tratamiento por temor a alguna prohibición. Sobre él está escrito: «Ciertamente reclamaré la sangre de vuestras vidas». Quien se apresura a profanar Shabat por un enfermo en peligro es digno de alabanza. Incluso cuando hay un no judío disponible, se procura que la acción sea realizada por un judío. Todo aquel que profanó Shabat para salvar a un enfermo en peligro recibe recompensa, aunque finalmente su acción no fuera necesaria. Por ejemplo, si el médico dijo que el enfermo necesitaba un higo seco y nueve personas corrieron, arrancando y trayendo cada una un higo, todos reciben una buena recompensa del Eterno, bendito sea Su Nombre, aunque el enfermo se hubiera recuperado con el primero. Lo mismo se aplica a cualquier situación de peligro para la vida, incluso cuando solamente existe una duda. Es una mitzvá profanar Shabat y realizar todas las prohibiciones de la Torá necesarias, porque nada se antepone a la preservación de la vida. La Torá fue entregada para que las personas vivan, como está escrito: «El hombre las cumplirá y vivirá por ellas», y no para que muera por ellas. Las excepciones son la idolatría, las relaciones sexuales prohibidas y el derramamiento de sangre, respecto de las cuales se debe morir antes que transgredir.
Kitzur Shulchan Arukh 92:2
כָּל אָדָם שֶׁהוּא אוֹמֵר, מַכִּיר אֲנִי בְּאוֹתוֹ חוֹלֶה שֶׁהוּא מְסֻכָּן, אִם אֵין שָׁם רוֹפֵא מֻמְחֶה שֶׁמַּכְחִישׁוֹ, נֶאֱמָן וּמְחַלְּלִין עָלָיו אֶת הַשַׁבָּת. וַאֲפִלּוּ אֵינוֹ אוֹמֵר בְּבֵרוּר, אֶלָּא אוֹמֵר שֶׁנִּרְאָה לוֹ, שֶׁצְּרִיכִין לְחַלֵּל עָלָיו אֶת הַשַׁבָּת, שׁוֹמְעִין לוֹ וּמְחַלְּלִין עָלָיו, מִשּׁוּם דִּסְפֵק נְפָשׁוֹת, לְהָקֵל. אִם רוֹפֵא אֶחָד אוֹמֵר שֶׁהוּא מְסֻכָּן וְשֶׁהוּא צָרִיךְ לִרְפוּאָה פְּלוֹנִית, וְרוֹפֵא אֶחָד אוֹמֵר שֶׁאֵינוֹ צָרִיךְ, אוֹ שֶׁהַחוֹלֶה אוֹמֵר שֶׁאֵינוֹ צָרִיךְ, שׁוֹמְעִין לְהָרוֹפֵא שֶׁאוֹמֵר שֶׁהוּא צָרִיךְ. וְאִם הַחוֹלֶה אוֹמֵר שֶׁהוּא צָרִיךְ לִרְפוּאָה פְּלוֹנִית, וְהָרוֹפֵא אוֹמֵר שֶׁאֵינוֹ צָרִיךְ, שׁוֹמְעִין לַחוֹלֶה. אַךְ אִם הָרוֹפֵא אוֹמֵר שֶׁרְפוּאָה זוֹ תַזִּיקֵהוּ, שׁוֹמְעִין לָרוֹפֵא.
Cualquier persona que diga: «Conozco a este enfermo y sé que se encuentra en peligro», es creída cuando no existe allí un médico experto que la contradiga, y se profana Shabat por el enfermo. Incluso si no lo afirma con certeza, sino que dice que, según le parece, es necesario profanar Shabat, se le escucha y se profana Shabat, porque ante una duda sobre la vida se adopta la posición indulgente. Si un médico dice que el enfermo se encuentra en peligro y necesita determinado tratamiento, mientras otro médico dice que no lo necesita, o el propio enfermo dice que no lo necesita, se escucha al médico que afirma que sí lo necesita. Si el enfermo dice que necesita un tratamiento determinado y el médico afirma que no, se escucha al enfermo. Pero si el médico dice que ese tratamiento lo perjudicará, se escucha al médico.
Kitzur Shulchan Arukh 92:3
אִם רוֹפֵא בָקִי, אֲפִלּוּ הוּא אֵינוֹ יְהוּדִי, אוֹ שְׁאָר מֵבִין אוֹמֵר, שֶׁאַף עַל פִּי שֶׁעַתָּה עֲדַיִן אֵין הַחוֹלֶה בְּסַכָּנָה, מִכָּל מָקוֹם אִם לֹא יַעֲשׂוּ לוֹ רְפוּאָה זֹאת, אֶפְשָׁר שֶׁתִּכְבַּד עָלָיו הֶחֳלִי וְיָכוֹל לָבֹא לִידֵי סַכָּנָה, אֲפִלּוּ הַחוֹלֶה אוֹמֵר שֶׁאֵינוֹ צָרִיךְ, שׁוֹמְעִין לָרוֹפֵא וּמְחַלְּלִין אֶת הַשַׁבָּת. וְאִם הָרוֹפֵא אוֹמֵר, שֶׁאִם לֹא יַעֲשׂו לוֹ רְפוּאָה זֹאת וַדַּאי יָמוּת, וְאִם יַעֲשׂוּ לוֹ יָכוֹל לִהְיֹת שֶׁיִּחְיֶה, מְחַלְּלִין גַּם כֵּן אֶת הַשַׁבָּת. עַיֵן עוֹד בְּסִימָן קל"ג מִן סָעִיף י"ג עַד סָעִיף י"ח (שכ"ח שכ"ט תרי"ח).
Si un médico experto, aunque sea no judío, u otra persona entendida dice que, aunque el enfermo todavía no está actualmente en peligro, si no recibe determinado tratamiento su enfermedad podría agravarse y llegar a ponerlo en peligro, se escucha al médico y se profana Shabat, incluso si el enfermo dice que no lo necesita. Si el médico dice que sin el tratamiento ciertamente morirá, mientras que con él existe la posibilidad de que viva, también se profana Shabat.
Kitzur Shulchan Arukh 92:4
כָּל מַכָּה שֶׁבִּפְנִים הַגּוּף, דְּהַיְנוּ מִן הַשָּׂפָה וְלִפְנִים וְגַם הַשִּׁנַיִם בִּכְלָל, וְהַיְנוּ קִלְקוּל שֶׁמֵּחֲמַת מַכָּה אוֹ בוּעָה וְכַיוֹצֵא בָזֶה, מְחַלְּלִין עָלָיו אֶת הַשַׁבָּת וְאֵינוֹ צָרִיךְ אֹמֶד, שֶׁאֲפִלּוּ אֵין שָׁם בְּקִיאִים וְחוֹלֶה אֵינוֹ אוֹמֵר כְּלוּם, עוֹשִׂין לוֹ כָּל מַה שֶּׁרְגִילִים לַעֲשׂוֹת בְּחֹל. אֲבָל כְּשֶׁיוֹדְעִים וּמַכִּירִים בְּאוֹתוֹ חֳלִי שֶׁמַּמְתִּין וְאֵינוֹ צָרִיךְ לְחִלּוּל שַׁבָּת אֵין מְחַלְּלִין. מֵחוּשִׁים אֵינָן נִקְרָאִין מַכָּה. וּמִי שֶַׁחוֹשֵׁשׁ בְּשִׁנּוֹ וּמִצְטַעֵר עָלֶיהָ מְאֹד עַד שֶׁחָלָה מִמֶּנָּהּ כָּל גּוּפוֹ, מֻתָּר לוֹמַר לְאֵינוֹ יְהוּדִי שֶׁיּוֹצִיאָהּ.
Respecto de toda herida interna, es decir, desde los labios hacia el interior del cuerpo, incluidos los dientes, cuando existe un daño causado por una herida, inflamación o algo semejante, se profana Shabat y no se requiere una evaluación especial. Incluso si no hay expertos presentes y el enfermo no dice nada, se realiza todo lo que normalmente se haría durante la semana. Pero cuando se conoce aquella enfermedad y se sabe que puede esperar y no requiere profanar Shabat, no se profana. Una molestia común no se considera una herida. Quien padece un dolor de dientes tan intenso que todo su cuerpo se enferma puede pedirle a un no judío que le extraiga el diente.
Kitzur Shulchan Arukh 92:5
מַכָּה שֶׁעַל גַּב הַיָּד וְשֶׁעַל גַּב הָרֶגֶל, וְכֵן עַל כָּל מַכָּה שֶׁנֶּעֶשְֹתָה מֵחֲמַת בַּרְזֶל, וְעַל שְׁחִין שֶׁבְּפִי הַטַּבַּעַת, וְכֵן מִי שֶׁבָּלַע עֲלוּקָה אוֹ שֶׁנְּשָׁכוֹ כֶּלֶב שׁוֹטֶה אוֹ אֶחָד מִזּוֹחֲלֵי עָפָר, אֲפִלּוּ סָפֵק אִם מֵמִית אִם לָאו, וְכֵן מִי שֶׁיֵּשׁ בּוֹ קַדַּחַת חָזָק בְּיוֹתֵר, מְחַלְּלִין עָלָיו אֶת הַשַׁבָּת. אֲבָל עַל קַדַּחַת הַמְּצוּיָה, אֵין מְחַלְּלִין, אֶלָּא עוֹשִׂין עַל יְדֵי אֵינוֹ יְהוּדִי.
Por una herida en el dorso de la mano o en el dorso del pie, por cualquier herida producida por hierro, por una inflamación en la zona del ano, por quien tragó una sanguijuela, fue mordido por un perro rabioso o por alguno de los reptiles de la tierra, aunque exista duda acerca de si la mordedura es mortal, y por quien padece una fiebre extremadamente fuerte, se profana Shabat. Pero por una fiebre común no se profana directamente; el tratamiento se realiza mediante un no judío.
Kitzur Shulchan Arukh 92:6
מִי שֶׁאֲחָזוֹ דָּם, מַקִּיזִין אוֹתוֹ מִיָּד. וְכָל שֶׁהִקִּיז דָּם וְנִצְטַנֵּן, עוֹשִׂין לוֹ מְדוּרָה לְהִתְחַמֵּם אֲפִלּוּ בִּתְקוּפַת תַּמּוּז.
Si una persona sufrió una congestión de sangre, se le practica inmediatamente una sangría. Quien se sometió a una sangría y se enfrió puede recibir una hoguera para calentarse, incluso en pleno verano.
Kitzur Shulchan Arukh 92:7
הַחוֹשֵׁשׁ בִּשְׁתֵּי עֵינָיו אוֹ שֶׁהָיָה בְּאַחַת מֵהֵן צִיר אוֹ שֶׁהָיוּ שׁוֹתְתוֹת אוֹ שֶׁהָיָה דָּם שׁוֹתוֹת אוֹ שְׁאָר דָּבָר שֶׁהוּא סַכָּנָה לָעַיִן, מְחַלְּלִין עָלָיו אֶת הַשַׁבָּת.
Quien padece dolor en ambos ojos, o tiene en uno de ellos una punzada intensa, secreción, sangrado u otra afección que represente peligro para el ojo, puede recibir tratamiento aunque sea necesario profanar Shabat.
Kitzur Shulchan Arukh 92:8
חוֹלֶה שֶׁיֵּשׁ בּוֹ סַכָּנָה שֶׁצָּרִיךְ לְבָשָׂר, וְיֵשׁ כָּאן בָּשָׂר אָסוּר, שׁוֹחֲטִין עֲבוּרוֹ וְאֵין מַאֲכִילִין אוֹתוֹ בָּשָׂר אָסוּר, מִשּׁוּם דְּחַיְשִׁינָן, שֶׁמָּא כְּשֶׁיִּתְוַדַּע לוֹ שֶׁהֶאֱכִילוּ אוֹתוֹ בָּשָׂר אָסוּר, יָקוּץ בּוֹ. אֲבָל בְּמָקוֹם דְּלֵכָּא לְמֵיחַשׁ לְשֶׁמָּא יָקוּץ בּוֹ, כְּגוֹן שֶׁהוּא קָטָן אוֹ שֶׁדַּעְתּוֹ מְטֹרֶפֶת, מַאֲכִילִין אוֹתוֹ בָּשָׂר אָסוּר וְאֵין שׁוֹחֲטִין עֲבוּרוֹ בַּשַׁבָּת (שכ"ח).
Si un enfermo en peligro necesita carne y solamente hay disponible carne prohibida, se sacrifica un animal para él y no se le alimenta con la carne prohibida. Se teme que, cuando descubra que le dieron carne prohibida, sienta repugnancia y se niegue a comerla. Pero cuando no existe ese temor, por ejemplo, si es un niño pequeño o está mentalmente confundido, se le da la carne prohibida y no se sacrifica un animal para él en Shabat.
Kitzur Shulchan Arukh 92:9
הַמְבַשֵּׁל בְּשַׁבָּת בִּשְׁבִיל חוֹלֶה, אָסוּר לְבָרִיא לְאָכְלוֹ בַשַׁבָּת, אֲבָל לְמוֹצָאֵי שַׁבָּת מֻתָּר מִיָּד גַּם לְבָרִיא אִם בִּשְּׁלוֹ יִשְֹרָאֵל, וְעַיֵּן לְעֵיל סִימָן לח סָעִיף ט (שיח).
Cuando se cocina en Shabat para un enfermo, una persona sana no puede comer ese alimento durante Shabat. Después de Shabat, si fue cocinado por un judío, queda permitido inmediatamente incluso para una persona sana.
Kitzur Shulchan Arukh 92:10
מִי שֶׁרוֹצִים לֶאֱנֹס אוֹתוֹ שֶׁיַּעֲבֹר עֲבֵרָה לְפִי שָׁעָה, אֲפִלּוּ הִיא עֲבֵרָה חֲמוּרָה, אֵין מְחַלְּלִין עָלָיו שַׁבָּת, כְּדֵי לְהַצִּילוֹ מִן הָעֲבֵרָה. אֲבָל אִם רוֹצִים לֶאֱנֹס אוֹתוֹ לְהָמִיר אֶת הַדָּת וּלְהוֹצִיאוֹ מִכְּלַל יִשְֹרָאֵל אֲפִלּוּ הוּא קָטָן אוֹ קְטַנָּה הַחִיּוּב הוּא עַל כָּל מִי שֶׁבְּיָדוֹ לְהִשְׁתַּדֵּל לְהַצִּילוֹ, אֲפִלּוּ צָרִיךְ לְחַלֵּל שַׁבָּת בְּאִסּוּרֵי דְּאוֹרָיְתָא, כְּמוֹ שֶׁמְחֻיָּבִין לְחַלֵּל שַׁבָּת בִּשְׁבִיל חוֹלֶה שֶׁיֵּשׁ בּוֹ סַכָּנָה, דִּכְתִיב וְשָׁמְרוּ בְּנֵי יִשְֹרָאֵל אֶת הַשַׁבָּת, אָמְרָה תּוֹרָה, חַלֵּל עָלָיו שַׁבָּת אַחַת כְּדֵי שֶׁיִּשְׁמוֹר שַׁבָּתוֹת הַרְבֵּה. וַאֲפִלּוּ אִם הוּא סָפֵק אִם תּוֹעִיל הַהִשְׁתַּדְלוּת אוֹ לֹא, מִכָּל מָקוֹם חַיָּבִין לְחַלֵּל שַׁבָּת לְהִשְׁתַּדֵּל בְּכָל מַה דְּאֶפְשָׁר, כְּמוֹ שֶׁמְחַלְּלִין בִּשְׁבִיל סְפֵק פִּקּוּחַ נֶפֶשׁ. אֲבָל מִי שֶׁפָּשַׁע וְרוֹצֶה לְהָמִיר, אֵין מְחַלְּלִין עָלָיו אֶת הַשַׁבָּת בְּאִסּוּר דְּאוֹרָיְתָא, דְּכֵיוָן שֶׁפָּשַׁע, אֵין אוֹמְרִים לְאָדָם חֲטָא בִּשְׁבִיל שֶׁיִּזְכֶּה חֲבֵרֶךָ. וּמִכָּל מָקוֹם בְּאִסּוּר דְּרַבָּנָן, כְּגוֹן לָלֶכֶת חוּץ לַתְּחוּם וְלִרְכּוֹב עַל גַּבֵּי סוּס אוֹ לֵילֵךְ בַּעֲגָלָה, וְכֵן לְטַלְטֵל מָעוֹת וְכַדּוֹמֶה, יֵשׁ מַתִּירִין לְחַלֵּל בִשְׁבִיל לְהַצִּילוֹ (ש"ו).
Si pretenden obligar a una persona a cometer temporalmente una transgresión, aunque sea grave, no se profana Shabat para salvarla de la transgresión. Pero si desean obligarla a abandonar la religión y excluirla de la comunidad de Israel, aunque se trate de un niño o una niña, toda persona que pueda procurar salvarla está obligada a hacerlo, incluso si necesita profanar Shabat mediante prohibiciones de la Torá. Esto se asemeja a profanar Shabat por un enfermo en peligro, pues está escrito: «Los hijos de Israel guardarán el Shabat». La Torá dice: profana por él un Shabat para que pueda observar muchos Shabatot. Incluso si existe duda acerca de si los esfuerzos tendrán éxito, es obligatorio profanar Shabat y hacer todo lo posible, tal como se profana Shabat ante una duda de peligro para la vida. Pero si la propia persona actuó pecaminosamente y desea voluntariamente abandonar la religión, no se profana Shabat mediante una prohibición de la Torá para salvarla, porque como actuó voluntariamente no se dice a una persona: «Peca tú para que tu compañero obtenga mérito». No obstante, algunas autoridades permiten transgredir prohibiciones rabínicas para salvarla, como salir fuera del *tejum*, montar a caballo, viajar en una carreta, mover dinero o cosas semejantes.