Berajot 26a
Berajot 26a:1
אקמטרא ככלי בתוך כלי דמי. אמר רבי יהושע בן לוי ס"ת צריך לעשות לו מחיצה עשרה מר זוטרא איקלע לבי רב אשי חזייה לדוכתיה דמר בר רב אשי דמנח ביה ספר תורה ועביד ליה מחיצה עשרה אמר ליה כמאן כרבי יהושע בן לוי אימר דאמר רבי יהושע בן לוי דלית ליה ביתא אחרינא מר הא אית ליה ביתא אחרינא אמר ליה לאו אדעתאי:
…extendido sobre un cofre se considera un recipiente dentro de otro. Rabí Yehoshúa ben Leví dijo: Para un rollo de la Torá debe hacerse una separación de diez téfajim. Mar Zutra llegó a la casa de Rav Ashi y vio el lugar donde Mar bar Rav Ashi guardaba un rollo de la Torá, rodeado por una separación de diez téfajim. Le preguntó: ¿Sigues a Rabí Yehoshúa ben Leví? Él solo lo dijo cuando no hay otra habitación; pero tú sí tienes otra. Respondió: No presté atención a ese detalle.
Berajot 26a:2
כמה ירחיק מהן ומן הצואה ארבע אמות: אמר רבא אמר רב סחורה אמר רב הונא לא שנו אלא לאחוריו אבל לפניו מרחיק מלא עיניו וכן לתפלה
**¿Cuánto debe alejarse de ellos y del excremento? Cuatro amot:** Rava dijo en nombre de Rav Sejora, quien lo dijo en nombre de Rav Huna: Esto solo se aplica cuando el excremento está detrás de él; delante debe alejarse hasta que quede fuera de su campo visual. Lo mismo se aplica a la plegaria.
Berajot 26a:3
איני והא אמר רפרם בר פפא אמר רב חסדא עומד אדם כנגד בית הכסא ומתפלל הכא במאי עסקינן בבית הכסא שאין בו צואה
¿Es así? Rafram bar Pappa dijo en nombre de Rav Jisda: Una persona puede situarse frente a una casa de aseo y rezar. Allí se trata de una casa de aseo que no contiene excremento.
Berajot 26a:4
איני והאמר רב יוסף בר חנינא בית הכסא שאמרו אע"פ שאין בו צואה ובית המרחץ שאמרו אע"פ שאין בו אדם אלא הכא במאי עסקינן בחדתי
¿Es así? Rav Yosef bar Janina dijo que una casa de aseo tiene esa condición aunque no haya excremento dentro, y un baño público aunque no haya personas desnudas. En realidad, allí se trata de una construcción nueva que todavía no fue utilizada.
Berajot 26a:5
והא מיבעי ליה לרבינא הזמינו לבית הכסא מהו יש זימון או אין זימון כי קא מיבעי ליה לרבינא למיקם עליה לצלויי בגויה אבל כנגדו לא
Pero Ravina preguntó precisamente: Si un lugar fue designado como casa de aseo, ¿adquiere ya ese estado o no? Su duda era si podía situarse dentro y rezar. Frente a él, ciertamente está permitido mientras no haya sido utilizado.
Berajot 26a:6
אמר רבא הני בתי כסאי דפרסאי אע"ג דאית בהו צואה כסתומין דמו:
Rava dijo: Las casas de aseo persas, aunque tengan excremento, se consideran cerradas, porque los desechos caen inmediatamente a un canal subterráneo.
Berajot 26a:7
מתני׳ זב שראה קרי ונדה שפלטה שכבת זרע והמשמשת שראתה נדה צריכין טבילה ורבי יהודה פוטר:
**Mishná:** Un zav que tuvo una emisión seminal, una mujer nidá que expulsó semen después de una relación y una mujer que tuvo relaciones y después vio sangre de nidá requieren inmersión. Rabí Yehudá las exime.
Berajot 26a:8
גמ׳ איבעיא להו בעל קרי שראה זיבה לר' יהודה מהו כי פטר רבי יהודה התם בזב שראה קרי דמעיקרא לאו בר טבילה הוא אבל בעל קרי שראה זיבה דמעיקרא בר טבילה הוא מחייב או דילמא לא שנא
**Guemará:** Se preguntó: Según Rabí Yehudá, ¿qué ocurre con un hombre que primero tuvo una emisión seminal y después vio flujo de zav? Quizá Rabí Yehudá solo exime al zav que después tuvo emisión seminal, porque desde el principio no estaba en condiciones de quedar puro mediante esa inmersión. Pero quien primero tuvo emisión seminal sí estaba obligado a sumergirse, y quizá el flujo posterior no elimina esa obligación. ¿O no existe diferencia?
Berajot 26a:9
תא שמע המשמשת וראתה נדה צריכה טבילה ורבי יהודה פוטר והא משמשת וראתה נדה כבעל קרי שראה זיבה דמיא וקא פטר רבי יהודה ש"מ תני רבי חייא בהדיא בעל קרי שראה זיבה צריך טבילה ורבי יהודה פוטר:
Ven y escucha: Una mujer que tuvo relaciones y después vio sangre de nidá requiere inmersión; Rabí Yehudá la exime. Este caso es semejante al hombre que tuvo emisión seminal y después flujo de zav, y Rabí Yehudá exime. Se deduce que no hay diferencia. Rabí Jiyá enseñó explícitamente: Un hombre que tuvo emisión seminal y después vio flujo de zav requiere inmersión; Rabí Yehudá lo exime.
Berajot 26a:10
הדרן עלך מי שמתו
**Hadrán alaj Mi Shemetó.** Hemos concluido el capítulo «Aquel cuyo muerto está delante de él».
Berajot 26a:11
מתני׳ תפלת השחר עד חצות ר' יהודה אומר עד ד' שעות תפלת המנחה עד הערב רבי יהודה אומר עד פלג המנחה
**Mishná:** La plegaria de Shajarit puede recitarse hasta el mediodía. Rabí Yehudá dice: Hasta la cuarta hora. La plegaria de Minjá puede recitarse hasta la noche. Rabí Yehudá dice: Hasta plag haminjá.
Berajot 26a:12
תפלת הערב אין לה קבע ושל מוספים כל היום (ר' יהודה אומר עד ז' שעות):
La plegaria de Arvit no tiene un tiempo fijo. La plegaria de Musaf puede recitarse durante todo el día. Rabí Yehudá dice: Hasta la séptima hora.
Berajot 26a:13
גמ׳ ורמינהו מצותה עם הנץ החמה כדי שיסמוך גאולה לתפלה ונמצא מתפלל ביום
**Guemará:** Se objetó: La mitzvá ideal es rezar con la salida del sol, para unir la bendición de la redención con la Amidá y encontrarse rezando ya de día.
Berajot 26a:14
כי תניא ההיא לותיקין דא"ר יוחנן ותיקין היו גומרים אותה עם הנץ החמה
Aquella enseñanza se refiere a los vatikin, pues Rabí Yojanán dijo que ellos terminaban el Shemá exactamente con la salida del sol.
Berajot 26a:15
וכ"ע עד חצות ותו לא והאמר רב מרי בריה דרב הונא בריה דר' ירמיה בר אבא אמר רבי יוחנן טעה ולא התפלל ערבית מתפלל בשחרית שתים שחרית מתפלל במנחה שתים
¿Todos coinciden en que Shajarit solo puede rezarse hasta el mediodía y no después? Rav Mari, hijo de Rav Huna, hijo de Rabí Yirmeyá bar Abba, dijo en nombre de Rabí Yojanán: Quien se equivocó y no rezó Arvit reza dos Amidot en Shajarit; quien olvidó Shajarit reza dos en Minjá.
Berajot 26a:16
כולי יומא מצלי ואזיל עד חצות יהבי ליה שכר תפלה בזמנה מכאן ואילך שכר תפלה יהבי ליה שכר תפלה בזמנה לא יהבי ליה
Puede rezar durante todo el día. Hasta el mediodía recibe recompensa por una plegaria realizada en su tiempo. Después recibe recompensa por rezar, pero no por una plegaria en su tiempo.
Berajot 26a:17
איבעיא להו טעה ולא התפלל מנחה מהו שיתפלל ערבית ב' את"ל טעה ולא התפלל ערבית מתפלל שחרית ב' משום דחד יומא הוא דכתיב (בראשית א, ה) ויהי ערב ויהי בקר יום אחד אבל הכא תפלה במקום קרבן היא וכיון דעבר יומו בטל קרבנו או דילמא כיון דצלותא רחמי היא כל אימת דבעי מצלי ואזיל
Se preguntó: Si olvidó Minjá, ¿puede rezar dos Amidot en Arvit? Quizá cuando olvidó Arvit puede recuperarla en Shajarit porque ambas pertenecen a un mismo día, pues está escrito: «Fue la tarde y fue la mañana, un día». Pero Minjá y Arvit pertenecen a días distintos; además, la plegaria corresponde a un sacrificio, y cuando pasa el día, su sacrificio queda perdido. ¿O, como la plegaria es una súplica de misericordia, puede rezarse como compensación siempre que sea necesario?
Berajot 26a:18
ת"ש דאמר רב הונא בר יהודה א"ר יצחק א"ר יוחנן טעה ולא התפלל מנחה מתפלל ערבית ב' ואין בזה משום דעבר יומו בטל קרבנו
Ven y escucha: Rav Huna bar Yehudá dijo en nombre de Rav Yitzjak, quien lo dijo en nombre de Rabí Yojanán: Quien olvidó Minjá reza dos Amidot en Arvit, y no se aplica aquí el principio de que, una vez pasado el día, el sacrificio quedó perdido.
Berajot 26a:19
מיתיבי (קהלת א, טו) מעות לא יוכל לתקון וחסרון לא יוכל להמנות מעות לא יוכל לתקון זה שבטל ק"ש של ערבית וק"ש של שחרית או תפלה של ערבית או תפלה של שחרית וחסרון לא יוכל להמנות זה שנמנו חביריו לדבר מצוה ולא נמנה עמהם
Se objetó: «Lo torcido no puede enderezarse y lo que falta no puede contarse». «Lo torcido no puede enderezarse» se refiere a quien dejó pasar el Shemá de la noche o de la mañana, o la plegaria de la noche o de la mañana. «Lo que falta no puede contarse» se refiere a quien fue invitado por sus compañeros a cumplir una mitzvá y no se unió.
Berajot 26a:20
א"ר יצחק א"ר יוחנן הכא במאי עסקינן שבטל במזיד
Rav Yitzjak dijo en nombre de Rabí Yojanán: Allí se trata de quien dejó de rezar deliberadamente.
Berajot 26a:21
אמר רב אשי דיקא נמי דקתני בטל ולא קתני טעה ש"מ:
Rav Ashi dijo: Esto también se deduce de que la baraita dice «dejó pasar» y no «se equivocó». Así se deduce.
Ficha editorial de este texto
